ə onun məni yıxa bilmədiyini ona göstərmək üçün geri qayıtmaq fikri...
Bura qayıtdığım üç ay olsa belə nələr dəyişmişdi...Uzaqdan baxılanda necə də inanılması çətin, hətta imkansız kimi gəlir insana. Öz həyatım, özümə yad gəlir, bu dəqiqə. Məsələn, üç ay əvvəl Ayazı incitmək üçün qayıdarkən, indi onu incitdim deyə özüm ondan on qat çox incinirdim. Bəlkə də verdiyim qərarların böyüklüyü altında əzilirdim. Ya da yaşadıqlarım mənə özümü unutdurmuşdu. Həyatıma yalanı salmışdım özüm bilə istəyərək. Yalan demək mənim nəyimə ki. Yalanı qorxaqlıq sanmışdım özümü tanıdığım andan bəri. Qorxan insanlar yalan deyərlər hər zaman. Demək ki, yalandan öncə həyatıma qorxunu salmışdım mən. Bax, onu bilə istəyə etməmişdim.
Harada idi səhvim? Sənanı ilk gördüyüm an Ayaza nifrət edirdim. Ayazı bağışladığım an qorxurdum. Ah, tapmışdım! Mənim düşmanım qorxu idi. Səbəbsiz qorxu...
Nəfəs-nəfəsə qalınca qarşıma çıxan ilk skamyaya atdım özümü. Beynimi həyata döndürəcəm deyərkən ürəyimdən olacaqdım. Neçə dövr vurduğumu belə saymamışdım. İyirmi? Otuz?
Nəfəsimi dərib ayağa qalxdım. Çox oturunca bədənimdə quruyan tərim titrədirdi bədənimi. Qısa, lakin iti addımlar ataraq yaxınlıqdakı marketə gəldim. Qazsız su və südlü çörək alıb yenidən parka qayıtdım.
Bu dəfə biraz daha boşalmışdı park. Saatın neçə olduğu isə maraqlı deyildi. Belə necə də rahatdı. Telefon yox, məsləhət verən biri yox. Özüm düşünüb özüm qərar verirəm. Öz suallarıma özüm cavab tapıram. Düzü, cavablarımın yanlış olması ehtimalı böyükdü, ancaq hər nəysə...
Qarşıdakı kiçik, şirin oğlan uşağının baxışları çəkdi diqqətimi. Əlimdəki çörəyə baxırdı.
"Gəl" - dedim bacardığım qədər şirin səslə. Əvvəlcə yerindən tərpənməsə də sonra mənə yaxınlaşdı. Sarı saçları var idi.
Çörəyi yarıya bölüb yarısı ona uzatdım. İri, qəhvəyi gözləri ilə bir mənə bir əlimdəki çörəyə baxırdı.
"Elə baxma. Al, ye" - deyib gülümsədim. Bir an onunda üzünə geniş gülümsəmə yayıldı və kiçik əlini uzadıb əlimdəki çörəyi götürdü.
"Adın nədi?"- deyə