soruşub çörəkdən biraz qoparıb ağzıma götürdüm.
"Vüsal" - dedi uşaq danışığı ilə. O da mənim kimi çörəkdən bir parça qoparıb ağzına götürdü. İlahi, necə bir varlıqdı bu uşaqlar. Təmiz, saf, günahsız...
* * *
Biraz daha parkda dolaşdıqdan sonra hava alatoranlaşdığı üçün evin yolunu tutdum. Binanın həyətinə atdığım elə ilk addımda gördüyüm adamla ayaq saxladım. Ərşad boz avtomobilin yanında oyan buyana gedirdi. Gərgin görünürdü.
Cəld ona doğru qaçdım. Yenə nə baş vermişdi axı?!
Qarşısında dayanınca bir an çaşıb qaldı.
"Suay?" - başdan ayağa süzdü məni - "Yaxşısan?" - qollarımdan tutdu.
"Hə, nəsə olub? Niyə buradasan?". Həyəcan dolu baxışları sərtləşdi.
"Saatlardı səni axtarırıq. Haradasan neçə saatdı?! Ayaz gəlib evinə, açmamısan. Zəng edirik cavab vermirsən!". Əlimi alnıma vurdum. Allahım, bir günüm də sakit keçsin, nə olar! Sadəcə qaçmağa getmişdim, yenə aləm bir-birinə dəyib.
"Ayaz haradadı indi?". Saçını hirslə geriyə darayıb nəsə söyüş mırıldandı.
"Haradadı?!" - ikindi dəfə təkrarladım.
"Başına bir şey gəldiyini sanıb Sənanın yanına getdi. Əlbir olduğu başqa biri varmı deyə!". Ahh!!! Bircə bu yox!
"Zəng elə, tez ol" - deyincə cəld telefonu cibindən çıxarıb Ayazın nömrəsini yığdı.
Qarşıdan gələn Ayazın gur səsi qanımı dondurmuşdu.
"Suayı tapdım". Ayazın dediyini eşitmədim.
"Gəlirik" - dedi Ərşad və telefonu bağladı.
"Bu dəfə Ayazı kimsə tuta bilməyəcək" - dedi gərginliklə. Əs pisi isə bunu mənim də bildiyim idi.
* * *
Ayazın evinin qarşısında dayanında kəməri açıb Ərşada döndüm.
"Ərşad, sən gəlmə". Artıq kiminsə yanında azarlanmaq istəmirdim. Çaşqınlıqla mənə baxdı.
"Qorunmağa ehtiyacın olacaq". Gülümsədim.
"Ayaz mənə bir şey etməz"
Qaşları havalandı - "Əminsən? O, bu dəqiqə sənin tanıdığın Ayaz deyil". Gözlərimi anlayışla yumub açdım
"Əminəm". Başını salladı.
"Necə istəyirsən"
Ərşadla sağollaşıb avtomobildən endim. Ayazın qəzəbi buradan belə titrədə bilirdi məni. Özümü ələ alıb giriş qapısına doğru yaxınlaşdım.