. Elə əlimi qaldırıb zəng düyməsinə basacaqdım ki, qapı açıldı və Zöhrə ilə üz-üzə gəldik.
"Suay, hələdə geri qayıda bilərsən" - dedi Zöhrə gərginliklə. Bu qədər böyüdəcək nə vardı axı?! Günahım yox idi mənim!
"Sən narahat olma" - deyib içəri daxil oldum. Qonaq otağına girdiyim an Ayazla göz-gözə gəldik. Gərginliklə udqundum.
Başdan aşağı süzdü məni - "Hansı cəhənnəmdə idim?!" -elə bir kükrədi ki...Onun mənə doğru gəlməsinə məhəl qoymadan mən ona yaxınlaşdım. Bir daha ağzını açırdı ki, əlimi qaldırdım.
"Birdə mənə başqa birinin yanında qışqırma!" - afalladı.
"Cəhənnəmdə deyildim! Parka idim!" - əlimlə paltarımı göstərdim - "İdman edirdim! Bizi öldürməyə çalışan adamı tutduğuna görə təkcə bir yerə getməyə haqqım olduğunu düşündüm!" - dedim hirslə. Eləcə gözlərini qırpışdırdı.
"Hə, birdəki dünən mənə get deyən adamın bu gün evimə gələcəyini düşünməmişdim, bağışla! Yoxsa evdən çölə çıxmazdım!". Oh...Rahatlamışdım. Elədə çətin deyilmiş. Bir addım atdı mənə doğru.
"Sənə zəng etdim" - dedi sakit tonda.
"Telefonum evdə qalmışdı"
Bir neçə saniyəlik baxışmamızın ardından qolları arasına aldı məni. Mən çaşqınlıqla eləcə qalarkən burnunu boyun girintimə basdırdı.
Ağzımı açacağım zaman sanki bunu anlamış kimi - "Sus" - deyə əmr etdi. Susdum...
Havada qalmış qollarımı doladım ona. Bütün gərginliyim çəkildi o an. Sərt qoxusu dolmuşdu yenə burun dəliklərimə. Gülüşümə də, göz yaşlarıma da tək səbəb bu adam idi.
Bütün yaşadıqlarımız uçmuşdu sanki. İkimiz var idik yenə. Bir-birimizə ehtiyacımız var idi bizim. Başqa da heçnə...
Sozsuzluq kimi gələn zamandan sonra geriyə çəkildi.
"O telefonu ya ud, ya da boynundan as. Bilmirəm, ancaq ilk zəngimdə o telefon açılmış olsun" - dedi əmrvari tonda.
Gülümsədim - "Yaxşı" - dedim itaətkarlıqla. İri əli ilə üzümü qavradı.
"Birdə məni belə qorxutsan məndən incimə" - dedi yenidən eyni tərzdə. Yenidən başımı salladım.
"Bağışladın məni?" - tərəddütlə soruşdum. Cavab vermədi. Geriyə çevrildi. Bu da nə idi indi?