Ayaz...Bir damla yaş süzüldü yanağımdan aşağı.
Çəkməcədən nəsə çıxarıb yenidən keçdi qarşıma. Buğlanmış baxışlarım altında izləyirdim onu.
Ovcunu açdı. Gördüyüm şeylə çaşqınlıqla Ayaza dikdim baxışlarımı. Axı, bu...
"Birdə ağlamaq yoxdu" - deyib alnımdan öpdü. Əlimi tutdu və yavaşca üzüyü sürüşdürdü barmağıma. Mən isə hələdə anlaya bilmirdim olanları.
"Bu barmağından çıxsa özünü ölmüş bil"
Sevirdim...Məni öldürən insanı sevirdim. Qürursuzluqsa qürursuzluq...Axmaqlıqsa axmaqlıq...Yataqda başımı Ayazın sinəsinə dayamış, eləcə uzanmışdım. Ayazın kobud barmaqları saçlarım arasında gəzinirdi. Sonda tapmışdı ruhum axtardığı dincliyi. Bu idi tək istəyim həyatdan. Sadəcə, Ayaz. Başqa da heçnə...
Barmağımdakı üzükdən ayıra bilmirdim baxışlarımı. Bütün möhtəşəmliyi ilə tam mərkəzdə parıldayan qaş və ətrafında onun möhtəşəmliyinə şahidlik edən kiçik qaşlar.
"Ya gözünü o üzükdən ayırarsan, ya da bütün qaşlarını tək-tək qopararam" - Ayazın sərt səsi afallatmışdı məni. Başımı qaldırdım.
"O da nə deməkdi?" - dedim çaşqınlıqla.
"Mənim varlığımı unutdun" - deyincə gic gülümsəmə gəldi mənə.
"Sən...Qısqandın?" - səsim təəccüb dolu çıxmışdı. Qaşlarını çatdı.
"Bir o çatmırdı" - dedi vecsizliklə.
"Yox, yox! Sən qısqandın...!" - bic-bic gülümsədim.
"Boş-boş danışma, Qımızı! Üzüyü qısqanmağım çatmırdı bir!" - səsi sərt idi. Nə vecimə. Çiyinlərimi çəkdim.
"Onda niyə elə dedin? Xoşuna gəlməyən bir şey olan kimi təhdid edirsən məni"
Eyhamla qaşları havalandı - "Nədi, narazısan?" - dedi maraqla. Kefi yerinə gəlmişdi bir adamın.
"Üzüyü taxdığın heç yarım saat olmayıb, artıq iki dəfə təhdid olunmuşam" - qaşlarımı çatdım - "Evlənəndə də yəqin ki, 'hə deməsən özünü ölmüş bil' deyərsən"
"Ona ehtiyac var yəni?" - deyə soruşdu yalançı təəccüblə.
"Nə bilmək olar" - dedim eyhamla.
Düşünürmüş kimi mırıltılı səs çıxardı.
"Hm...Bunu bildiyim yaxşı oldu. O vaxta bir şey düşünərəm"
Dəhşətlə ona baxdım - "Sən ciddisən?!"
Uzanıb dodaqlarıma qısa öpüş qondurdu -