- "Əlbəttə, gözəlim"
Üzümdə hiss etdiyim yanma ilə yenidən başımı sinəsinə dayadım. İndi niyə etmişdi ki, bunu?!
Sinəsi sarsıldı. Nədi gülümsəyirdi?!
"Hm...Saçların daha çox qırmızıdı, yoxsa yanaqların?" - istehza dolu səsinə qarşı hirslə qarnına yumruğumu keçirdim. Yalandan səs çıxarsa belə uğurlu vuruş olmadığını bilirdim.
"Əlin yaman ağırmış. Kimə oxşadın belə?"
"Öküz Ayaza" - deyincə gülüş səsi doldu otağa. Yenə ritmi pozulmuşdu sol tərəfimin. Onun qalın səsi ən gözəl musiqi idi mənim üçün.
"Öküz?" - dedi - "Buz torbasından sonra indi də öküz oldum?"
"Daha nələr olduğunu bilsən..." - eyhamla uzatdım cümlənin sonunu. Üzümdə gic gülümsəmə var idi. Onunla belə deyişməyi necə də sevirdim. Ümumiyyətlə, bu adamla olan hər şeyi sevirdim mən. Onu sevirdim...
"Bura gələndə belə olacağını düşünməmişdim heç" - deyə mırıldandım. Ondan bir səs gəlməyincə yenidən davam etdim.
"Günahım yox idi, ancaq yenədə qorxurdum. Nə bilim...Qorxurdum. Elə bilirdim yenə dağıdıb töküb qulaq asmayacaqsan mənə"
"O qorxduğun vəziyyət idi?" -dedi zarafatyana - "Bir döymədiyin qalmadı"
Başımı qaldırdım -"Ayaz, ciddiyəm!"
Yenidən başımı dayadım sinəsinə. Barmaqlarını gəzdirməyə başladı saçlarımda.
"Nə qədər güclü olduğundan xəbərin yoxdu". Afallamışdım.
"Onu haradan çıxardın?" -çaşqınlıqla dilləndim.
"Qorxsan da mənə baş əymirsən. Sözümə qarşı gəlirsən" - dərin nəfəs çəkdi içinə.
"Qorxma məndən, sevgilim. Qorxma..." -başıma yumşaq öpüş qondurdu. Gülümsədim. Qollarımı daha da sıx sarıdım ona.
Yenə səssizliyə qərq olmuşdu qaranlıq otaq. Beynimdə dolaşan bəzi suallar qoymurdu gözümə yuxu getsin. Tərəddütdə idim. İçimdə verdiyim savaşdan sonra tuta bilməmişdim özümü.
"Ayaz" - ona səsləndim.
"De" - deyə fısıldayınca başımı azca qaldırdım üzünü görmək üçün.
"Deyəcəm, ancaq söz ver ki, əsəbləşməyəcəksən". Gözlərini çevirdi.
"Deməli, əsəbləşəcəyim bir şey deyəssən" - dedi bezginliklə.
"Söz ver, Ayaz!"
"Söz verirəm ki, əsəbləşəcəm"
"Ayaz!" - hirslə dikəldim