- "Onda demirəm!" - çiyinlərimi çəkib yenidən başımı sinəsinə dayadım.
Gülümsədiyini hiss etdim - "Yaxşı, gözəlim, de". Başımı azca qaldırdım.
"Bax, əsəbləşməyəcəksən ha!" - dedim xəbərdar edərcəsinə. Cavab vermədi. Tədirginliklə baxdım gözlərinə.
"De, Qırmızı, gözləyirəm" - dedi gülümsəyərək. Ah, dediyimi eşitdikdən sonra belə gülümsəməyəcəkdi...
"Sənan..." - dediyim an elə bir baxdı ki, mənə. Anındaca gərilmişdi əllərim altındakı bədəni. Cəld dikəldim.
"Xahiş edirəm, qulaq as əvvəlcə" - dedim ona macal vermədən. Bir söz demədi, ancaq qaranlıqda parlayan gözləri yavaş-yavaş ürkütücü hal alırdı.
"Sənana nə olacaq? Yəni, ona nə edəssən?" - dedim bir nəfəsə.
"Belə şeylərə beynini yorma sən" - quru səslə dillənib yenidən basdırdı məni sinəsinə. İstədiyim cavab deyildi bu!
Başımı azca qaldırıb gözlərinə baxdım.
"Ayaz, xahiş edirəm polisə ver onu" - yalvarır tonda dilləndim.
"Qarışma sən"
"Axı, Ayaz"
"Yat!" - başımı sinəsinə basdırıb gözlərini qapadı. Off! Tərs adam! Nəfəsimi səsli buraxdım. Bunun belə olacağını bilməli idim! Ancaq mənim də haqqım var idi bəzi şeyləri bilməyə. Axı evlənirdik. Bu düzgün deyildi! Ən azından mənlə əlaqəli olan şeyləri bölüşməli idi mənimlə!
Yavaşca enib qalxan sinəsi yuxuya getdiyini xəbər verirdi. Azca başımı qaldırdım. Gözləri qapalı idi.
Qalxmaq istəyəcəyim an gözlərini açdı.
"Nə oldu?" - dedi narahatlıqla.
"Heçnə, yat sən" - deyib dikəldim yataqda. Nə olubmuş! Sanki bilmirdi!
Yataqdan enib onu arxamda buraxaraq otaqdan çıxdım. Dəhlizdə yanan zəif işıq gözlərimi qamaşdırsa da gözlərimi ovuşduraraq piləkənlərlə aşağı endim.
Elə səssiz idi ki ev. Atdığım hər addım əks-səda verirdi geniş dəhlizdə. Kimsə yox idi. Sadəcə, Ayaz və mən. Əynimdəki, bədənimə böyük olan Ayazın sport şalvarının belini sıxsam da hər an əynimdə düşəcək kimi idi. Ayaqlarımı yerə sürtərək mətbəxə keçdim. Acı qəhvəyə ehtiyacım var idi. Olmayan yuxumu qaçırtsa belə içməli idim mütləq.
Sonda, qəhvə fincanımı əlimə alıb qonaq otağına