a keçdim. Geniş otağı işıqlandıran ocaq başına keçdim. Döşəmədə əyləşib kürəyimi rahat kreslonun oturacağına söykədim. Dizlərimi özümə çəkib qəhvəmdən qurtumlamağa başladım.
Ocağın içində yanan taxtalardan çıxan çıtırtılı səs ahəng olurdu beynimdə çıtırdayan səslərlə.
Sevirdim bu adamı. İnanırdım ona. Yanındayam. Yanımdadı. Daha nə istəyər ki, insan?
Ancaq nəsə çatlaqlar var sanki aramızda. Çox şeyləri bölüşmür mənlə. Kənarda saxlayır məni. Uzaq tutur. Mənim ona inandığım qədər inanmır sanki mənə. Off! Bilmirəm...Bəlkə də haqsızlıq edirəm ona. Məqsədi sadəcə qorumaqdı bəlkə də. Ancaq belə olsun istəmirəm. Mənimlə danışmağını istəyirəm. Mən ondan soruşmadan o özü mənə danışsın hər şeyi. Mənə arxalansın mənimdə ona arxalandığım kimi. Bizimlə əlaqəli olan şeylərə yad qalmaq istəmirəm. Bəlkə də evlənməyə tez qərar verdik. Əgər onun həyatına girəcəksəm artıqlıq etmək istəmirəm. Of! Of! Of! O qədər çətin adamdı ki!
Arxadan gələn addım səsləri getdikcə yaxınlaşırdı. Tərpənmədim.
Çiynimə atdığı adyalla ona döndüm - "Üşüyəssən" - dedi. Bir söz demədən yenidən qarşıma döndüm. Məni düşünürdü. Bunu heç vaxt inkar edə bilməzdim. Yanımda əyləşdi.
Səssiz keçən bir neçə dəqiqənin ardından ilk dilə gələn o oldu.
"Sənana nə edəcəyimə qərar verməmişəm. Məndən olsa onu öldürərəm" - qorxuyla ona döndüm. Dodağını qıvırdı yana doğru.
"Qorxma, o alçağa görə qatil olmayacam". Oh... Rahatlıqla buraxdım nəfəsimi.
"Hələ çox çəkəcək o məndən. Polis ən axırıncı işdi"
"İndi haradadı?"
"Layiq olduğu yerdə". Ona döndüm. İstədiyim cavab bu deyildi.
Nə demək istədiyimi anlamış olacaq ki, - "Bir yer var. Zirzəmi. Oradadı". Həmin yer gözlərim önündə canlandı bir anlıq. Soyuq, qaranlıq...Bədənimdən soyuq titrəmə keçdi o an.
"Qorxunc adam olduğumu düşünürsən". Bu da nə demək idi?
"Nə? Nə əlaqə?". Çaş-baş qalmışdım.
"Birini zirzəmidə bağlı saxlayan insan başqa necə biri ola bilər ki"
"O buna layiqdi" - dediyim an afalladı.
"Nə, yəni sən...". Qaşları havalanmışdı. Üzündə