gülüb-gülməmək arası ifadə var idi. Dizlərimi aşağı endirib ona döndüm.
Qətiyyətlə gözlərinə baxaraq - "Onun bizə yaşatdığı heçnəyi unutmadım mən. Nəfəs aldığına şükür etsin" - dedim. Üzündəki çaşqınlıqdan doğan gülüşlə hər iki əli ilə üzümü qavradı.
"Bu da mənim qadınım" - deyib alnımdan öpdü sonra həmin yerə öz alnını dayadı.
Üzümü qavrayan əllərindən tutdum - "Ancaq, Ayaz, onu polisə verməyini istəyirəm" - ağzını açacağı an cəld əlimi dodaqlarına basdırdım.
"Xahiş edirəm, həyatımızdan çıxsın artıq. Yoruldum, Ayaz. Daha kiminləsə savaşmaqdan yoruldum. Ver polisə cəzasını çəksin. Uzaq olsun bütün pisliyi bizdən". Bir söz demədi.
"Yalvarıram, Ayaz". Nəfəsini buraxıb azca geriyə getdi. Gözlənti dolu baxışlarımı bir an ayırmırdım ondan. Ətrafda gəzən baxışlarını axır ki mənə çevirə bilmişdi.
"Yaxşı" - səsi eşidilməyəcək dərəcədə olsa da qulaqlarımı kar etməyə kifayət idi mənim. Bu dəfə çaşqınlıqla gülümsəyən mən idim. Vaxt itirmədən qollarımı boynuna doladım.
"Səni sevirəm" - dedim və axmaq üçün çırpınan göz yaşlarımı sərbəst buraxdım. İçimdəki sevinc hissi o qədər böyük idi ki. İçimə necə yerləşdirəcəyimi belə bilmirdim. Axı öyrəşməmişdim mən buna.
"Səni sevirəm" -bir daha təkrarladım titrək səsimlə. Qollarımdan tutub məni özündən uzaqlaşdırdı.
Qaşlarını çatdı - "Bu dəqiqə ağlamağı kəsməsən sözümü geri alacam" - səsi sərt olsa da üzündəki ifadə onun tam əksi idi. Baş barmağı ilə tək-tək sildi yanağımdan süzülən yaşları.
"Sən ağlayanda dünyam durur mənim". Elə o an da mənim dünyam durmuşdu. Heç hazırlıqlı olmadığım anlarda vururdu bu sözlərlə məni. Biri də bu adamı polisə versin, yoxsa qatilim olacaqdı bu sözlərlə mənim.
* * *
Gözlərimi açdığımda gecə sarmaşıq kimi dolandığım adam yox idi yanımda. Cəld yerimdə dikəlib otaqda gəzdirdim nəzərlərimi. Yox idi. Yataqdan enib hamam otağına keçdim. Əl-üzümü yuduqdan sonra Ayazı görmək ümidi ilə otaqdan çıxıb aşağı endim.
İlk olaraq mətbəxə girdim. Zöhrə yenə iş başında idi. Məni görməmişdi.