"Zöhrə, Ayazı görmüsən?" - səsimə qarşı arxaya çevrildi.
"Salam, Suay. Ayaz bəy çıxdı" - dedi gülümsəyərək.
"Hara getdiyini bilirsən?"
Çiyinlərini çəkdi - "Ayaz bəy mənə elə şeyləri demir". Ah, təbii ki.
"Yaxşı, çox sağol" - deyib mətbəxdən çıxdım. Telefonumu götürmək üçün yenidən yuxarı qalxdım. Qısa axtarışdan sonra çəkməcənin üzərindəki telefonumu götürüb Ayazı yığdım.
İki çalışdan sonra açmışdı.
"Ayaz, haradasan?" - cəld sözə atıldım.
"Bir saata gələcəm" - dedi quru səslə.
"Ayaz, hər şey yaxşıdı?"
"Narahat olma" - dedi və telefonu bağladı üzümə. Eləcə qaldım ekrana baxaraq. Nə olmuşdu ki, indi?
Dediyi kimi bir saat sonra Ayaz gəlmişdi. Məni götürüb polisə gəlmişdik birlikdə. Niyə elə davrandığını o an anlamışdım. Sənanı polisə təslim etmişdi. Buna onu mən məcbur buraxdığım üçün mənə biraz qəzəbli idi sanki.
Polis bizə yaxınlaşıb məni ifadə vermək üçün çağırınca qəribə qorxu bürüdü bədənimi. İstəməsəm də Ayazın əlimi tutan iri əlini buraxıb ayağa qalxdım.
"Sənlə gələ bilərəm" - dedi Ayaz. Gülümsəməyə çalışdım.
"Yaxşıyam, narahat olma" - səsim, içimdəki tədirginliyi ələ vermişdi.
"Burada gözləyirəm"
Ayazı arxamda buraxıb polisin istiqamətləndirdiyi yöndə addımlamağa başladım.
Yarım saat çəkən sorğudan sonra axır ki, bitmişdi. Cəld ayağa qalxıb məni boğan otağı tərk etdim. Özümü azadlığa çıxan məhkum kimi hiss edirdim bu dəqiqə. Bu da nə idi? Hər şeyi yenidən yaşamışdım bircə-bircə.
Bir söz demədən mənə doğru gələn Ayaza doladım qollarımı. Gözlərimi qapadım rahatlıqla. Ehtiyacım olan yeganə yerdə idim yenidən. Başıma yumşaq öpüş qondurdu həmişəki kimi.
"Yaxşısan?" - qollarını məndən ayırıb azca əyildi üzümü görmək üçün. Bir cavab vermədən başımı salladım. Yaxşı deyildim. Özüdə heç...Ondan xilas olduğumuz gerçəyi tək təsəlli idi mənə.
"Gedək buradan" - dedim alçaq səslə. Başını salladı. Qolunu mənə sarıb addımlamağıma kömək etdi.
Ayazın açdığı açıq qapıdan keçib əyləşdim. Kəməri bağladım adəti üzrə. Ayaz da sükan arxasında