dərib qəhvəyi saçlarını geriyə daradı.

"Onda anladım, Suay. Elə bir şeyin olub olmadığı soruşdum. Heç bir cavab vermədi. Onu çox yaxşı tanıyıram. Ayazda yalan yoxdu. O ya etiraz edər, ya da təsdiqləyər çəkinmədən. Əgər susursa, deməli verəcəyi cavabı özünə yaraşdırmır". Sanki vərəqdən oxuyurmuş kimi nəfəs almadan danışdı. Yox bəlkə də əzbərləmişdi. Nə bilmək olar...!

"Artıq heç bir mənası yoxdu"

"Sadəcə bil istədim. Vaxtını aldığım üçün üzr istəyirəm" - başını aşağı salıb yanımdan ayrıldı.

Arxasından baxdım bir müddət. İndi Ayaz bir küncə çəkilmiş, dostu ortalıqda gəzişirdi inandığım hər şeyi alt-üst etmək üçün.

"Zibil!" - ayağımı hirslə yerə vurdum. İndi nə demək idi bütün bunlar? Ayaz öz yaxın dostuna belə heçnə deməmişdisə Sənan necə öyrənmişdi?! Kimdən öyrənmişdi?! Boşunamı o qədər söz demişdim ona? İnanmamışdım...Off, Ayaz, off!

Niyə buraya gəldiyimi bilmirəm. Sadəcə ayaqlarımın əmrinə tabe olmuşdu bədənim. Beynimi bu dəfə kənarda saxlamışdım. Qəlbimi dinləmişdim və sonda...Burada idim. Dənizindən gələn soyuq hava kütləsi bədənimi mayışdırarkən gülümsədim. Səbəbsizcə...Qayğısızca...

Ortalıqda o tərəf bu tərəfə qaçan Kamil dayı sanki bundan narazı deyilmişcəsinə həmişəki şən halına bürünmüşdü. Həqiqətən, bu qədər həyat sevgisi bəsləyə bilərmi insan öz kiçik qəlbində? Heç dəyişməmişdi aradan keçən yeddi ay müddətində. Həmişəki dən düşmüş uzun bığları üzündəki nurani ifadənin yox olmasına imkan verməmişdi.

Asta addımlarla ona doğru addımlamağa başladım. Üzümdəki gülümsəməni heç cürə silə bilmirdim. Bu adam içimdə qəribə sevinc hissi oyadırdı. Məni görməsi ilə üzünə geniş gülümsəmə yerləşdirdi.

"Xoş gəlmisən, gəlin qızım!". Gəlin qızım...Ürpərən bədənimə inad daha da sarıldım üzərimdəki paltoya.

Məni qolları arasına alan zaman cəld mən də qollarımı doladım ona.

"Xoş gördük" - deyə fısıldadım ona doğru. Hər nəfəs verişimizdə buğ çıxırdı burun dəliklərimizdən.

Geriyə çəkilib qollarımdan tutdu.

"Gəl əyləş, gözəl