da öz yerini alınca yola düşdük. Artıq rahat idim. Ayaz təmamilə düzəlmişdi. Həkim razılıq vermişdi avtomobil idarə etməyinə.
"Yaxşı deyilsən. Səni gətirməməli idim" - dedi Ayaz quru səslə. Gözlərimi yoldan ayırıb ona döndüm.
"Yaxşıyam, narahat olma". Əlimi qaldırıb dodaqlarına götürdü.
Uzun - uzun öpdükdən sonra - "Unudacıq hər şeyi. Unutduracam sənə" - dedi yumşaq səslə. Gülümsədim. Mənim adamım mənə təsəlli verirdi.
* * *
Birliktə şık bir restorana gəlmişdik. Sifarişlərimizi vermiş, dörd gözlə nəfis yeməkləri dadmağı gözləyirdik səbirsizliklə. Özümü dinc hiss edirdim. Beynimi məşğul edəcək nə isə yox idi artıq. Sanki hər şey yavaş-yavaş yolunda girirdi.
Sifarişlərimiz gəlincə birlikdə yeməyə başladıq.
"Məhkəmə nə vaxt olacaq" - deyə soruşdum səssiz keçən dəqiqələrdən sonra. Çənəsi gərildi. Dərin nəfəs alıb geriyə söykəndi.
"Bir həftəyə" - dedi quru səslə.
"İkimiz də getməliyik?"
"Sənin getməyinə ehtiyac yoxdu". Düzü, rahatlamışdım. Onu bir daha görməyə cəsarətim yox idi.
"Bəs, neçə il cəza alacaq?" - deyə soruşunca elə bir sərt baxış atdı ki mənə. Gözlərimi ondan ayırıb yeməyə dikməli oldum.
"Nə qədər çox mümükündüsə o qədər!". Cavabından anlamışdım artıq bu haqda danışmaq istəmədiyini.
Yeməklərimiz bitdikdən sonra çay sifariş verdik. Çaydan bir qurtum aldım. Mm...Ləzzətli idi.
"Evlənmək qərarımızı ailənə deməyəcik?". İki qaşının arası düyünləndi yenə.
"Bilməlidilər?"
"O nə sualdı, Ayaz. Əlbəttəki bilməlidilər. Sənin ailəndi onlar". Hər iki qolunu masaya yerləşdirib mənə doğru əyildi.
"Mənim ailəm sənsən" - qaşları havalandı - "Evlənirik unutmusan, deyəsən?". Deyəcəyim bütün sözləri geri-ağzıma tıxamışdı anındaca. Ailə olacaqdıq. Ayaz mənim ailəm olacaqdı! Ancaq...Nə vaxt evlənəcəyimiz haqda heç danışmamışdıq.
"Şey...Ayaz" - gərginliklə boynunu tutdum - "Vaxtı danışmamışıq heç" - dedim çəkinərək. Dodağı yana qıvrıldı. Bu baxışları bilirdim. Zibil!
"Nəyin vaxtını?" - dedi eyhamla. Öküz!
"Ayaz...!" - dedim xəbərdarlıq