n baxışlarımı ayıra bilmirdim. Saçımı hörüb sol çiynim üzərinə atmış, sadə makiyaj etmişdim. Bəyaz don bədənimə tam oturmuşdu. Sanki tək-tək mənim ölçülərimə uyğun tikilmişdi. Bir daha döndüm ətrafımda. Paltarın uçuşan ətəkləri bir daha aşiq edirdi məni özünə. Ayağımda qutunun içindəki bəyaz, biləkdən bağlanmalı dikdaban var idi.
Qapının cingiliti zəng səsi ilə son dəfə güzgüdə özümə baxıb çıxış qapısına doğru qaçdım. Qapını açdığım an gördüyüm mənzərə ilə bir neçə dəfə gözlərimi eləcə qırpışdırdım.
Başdan ayağa diqqətlə onu süzdüm. Hər zamankı kimi qara kostyumda olsa da bir fərqlilik var idi. Saçlarını yuxarı daramışdı. Gözlərinin içi gülürdü.
İçəri girib qapını arxasınca bağladı. O da məni eyni tərzdə süzdü. Tilsimlənmişdi sanki. Baxışları sevgi dolu idi.
"Qırmızı, mələklər kimisən" - dedi heyranlıqla. Gülümsədim.
"Ayaz, nəfəs kəsicisən". O da gülümsədi. Mənə doğru addım atdı. Hər iki ilə başımı əlləri arasına alıb alnıma öpüş qondurdu.
"Mənimsən" - deyə fısıldadı - "Mənim qadınım". Niyə bilmirəm, ancaq içim-içimə sığışmırdı. Ürəyim sanki qanadlanıb uçacaqdı.
Geriyə çəkilib cibindən qara parça çıxardı. Mən bunun nə olduğunu anlamağa çalışarkən o çoxdan aydınlıq gətirmişdi.
"Gözlərin bağlanacaq" - deyib mənə doğru gəlincə bir addım gerilədim.
"Niyə, Ayaz?!" - dedim qorxuyla. Bütün bu olanları anlaya bilmirdim.
Gülümsədi - "Qorxma, tutacam səni" - bir daha cəhd edincə yenə geri getdim.
"Gözüm açıq olsa olmaz?" - gözlərini çevirdi.
"Yox olmaz! Gecikirik, bura gəl" - deyib arxama keçdi. Parçanı gözlərimə keçirib arxadan düyünlənincə bir şey görməz olmuşdum.
"Ayaz!" - həyəcanla dilləndim.
"Buradayam, qorxma" - bir əli ilə əlimdən tutdu, o biri ilə çiynimdən qavradı.
"Gəl" - dediyində addımlamağa başladım yavaşca. Bir şey görməmək çox qorxunc bir şey imiş.
"Ayağını qaldır". Sözünə əməl etdim.
"Ay sağol, indi gözlə" - ayaq saxladım. Məni buraxınca cəld əllərimi qaldırdım qorxuyla.
"Buradayam, qorxma". Qapının kilit səsini eşitdim.