Sonra yenidən məni tutdu. Addımlamağa başladım.
"Ayaz, hara gedirik? Niyə bağladın gözlərimi?"
"Öyrənəcəksən, səbr elə"
"Axı, Ayaz bi-"
"Qırmızı! Sus, addımla!" - deyincə dilimin ucuna qədər gəlmiş sözləri geri itələməli oldum. Susdum...Görək, başıma nələr gələcək!
* * *
Avtomobil dayandığında cəld qulaqlarımı şəklədim.
"Ayaz!"
"Gəldik, Qırmızı". Ayazın səsini qapının açılıb sonra çırpılma səsi əvəz etdi. Rahatlıqla nəfəsimi buraxdım. Axır ki, gözlərim açılacaqdı. Yol boyu heçnə görməmək dəli edici bir şey idi.
Qapı açılınca çölün soyuq havası girdi içəri.
"Gəl, tut əlimi" - dedi Ayaz. Hər iki əlindən bərk-bərk tutdum.
"Yavaş, indi at ayağını". Yavaşca əvvəl sağ ayağımı sonra sol ayağımı endirdim. Bir an tökəzləyib yıxılacaq kimi olsam da Ayaz belimi qavradı o andaca.
"Yavaş!". Ayaza tutundum.
"Məni bu vəziyyətə salan şey çox maraqlıdı" - dedim eyhamla.
"Az qalıb" - bir qolunu mənə sardı. Yenidən addımlamağa başladıq.
Dalğa səsi eşidirdim. Dəniz sahilində idik deyəsən. Getdikcə soyuq havanı sümüklərimdə hiss edirdim.
"Üşüdün?" - deyə soruşdu Ayaz. Başımı salladım. Məni buraxınca ayaq saxladım. Elə o an çiynimə nəsə atıldı. Gülümsədim. Sevgilim mənim...
Qarşıma keçdiyini hiss etdim.
"Hazırsan?". Cəld başımı salladım. Həyəcan basmışdı bir anlıq. Dərin nəfəs aldım.
Parçanın düyününü açdı. Gözümdən qara şeyi endirincə bir anlıq görüş mərkəzim bulanıqlaşdı. Gözlərimi bərk-bərk sıxıb bir daha açdım. Bu...!
"Sürpriz...!" - deyə gur səs doldu qulaqlarıma. Gözrdüyüm şeylə bir daha qırpışdırdım gözlərimi. İlahi, burada idi hər kəs!
Səndər, Ərşad, Əmir, Xədicə, Kamil dayı, Əli...Aysu...
Hər kəs üzündə geniş gülümsəmə ilə mənə baxırdı. Mən isə onlara...Anlamağa çalışırdım. Dəniz kənarında idik. Kamil dayının işlədiyi yerdə. Ancaq fərqlilik var idi. Ətrafdakı qəhvəyi taxta stol, stullar qara rəngdə rənglənmişdi. Stullar qırmızı lenlərlə bağlanmışdı.
Və, sonda məşhur qara-qırmızı xalatda adam girdi görüş mərkəzimə. Elə o andaca