açdığı ana...
Çaşqın idim, xoşbəxt idim...O an hər kəsin gözləri üstümüzdə idi. Mən isə Ayaza baxırdım, sadəcə. Anlamağa çalışırdım bütün bu olanları. Saatlar öncə bu anın nə vaxt baş verəcəyini soruşmuşdum ondan və indi həmin anda idik.
Əlimi ağzıma basdırdım. Göz yaşlarımı tuta bilmirdim. Əslində, heçnə xəyal etdiyim kimi deyildi. Məsələn, əynimdə günlərlə axtarıb tapacağım gəlinlik əvəzinə düz bəyaz don var idi. Başımda yerlərə qədər sürünən fata əvəzinə qara bant keçirilmişdi gözlərimə. Nə bir xınayaxdı, nə bir xonça...Ancaq xoşbəxt idim. Xəyal etdiyim kimi olmasa belə istədiyim kimi olmuşdu. Dəniz, sevdiyim adam və mən...
"Ayaz..." - cümlənin sonunu gətirə bilməmişdim. Məni qolları arasına almışdı elə o andaca.
"Ştt...Bir şey demə" - qayğı dolu səslə dilləndi. Bir tərəfdən də saçıma sığal çəkirdi.
Özümü ələ alıb geriyə çəkildim. Buğlanmış gözlərimi bir daha ətrafda gəzdirdim. Hər kəs sevgi dolu gözlərlə bizi izləyirdi. Yenidən Ayaza döndüm. Nə deyəcəyimi, necə hərəkət edəcəyimi bilmirdim. Üzümü qavradı.
"Bundan sonra qalan həyatını bu qəddar, ancaq səni çox sevən adamla keçirməyə razısan?" - deyə mırıldandı. Gözlərimdən yaşlar süzülərkən başımı salladım.
"Razıyam, Ayaz! Razıyam!"
Gülümsədi - "Onda gəl" - əlimdən tutub bizi gözləyən insanların içində doğru irəliləməyə başladıq. Hələdə olanlara inana bilməzkən, sadəcə Ayazın addımlarına uyğunlaşmağa çalışırdım. Geniş masa qarşısında dayandıq. Masanın üzərindəki süfrə ilə stulların rəngi diqqətimi çəkdi. Digərləri kimi qara rəngli idi. Stulların kənarları qırmızı lentlə bəzədilmişdi və masa üzərində dibçəkdə qırmızı gül var idi.
Ayaza döndüm - "Qara-qırmızı?" - deyə soruşdum. Burada hər şey bu iki rəngin ahənginə bürünmüşdü.
"Bizim kimi. Qara-qırmızı" - dedi cavab olaraq. Bizim kimi...İkimizin rəngi...
Və...həmin an baş vermişdi. Ayazla imzaları atmışdıq. Artıq bir ömür boyu həyatlarımızı birləşdirmişdik. İçimdəki sevinci sadəcə gülümsəyərək çölə vura bilirdim. Əslində məndən olsa dəli kimi