i rəqs edərdim ortalıqda. Saçlarımı dağıdardım, qışqırardım...Beş-on nəfərlik sadəcə tanış insanlardan ibarət olan dəvətlilər əl çalarkən ayağa qalxdıq. Ayaza döndüm. Dodaqlarındakı gülüşün əksinə gözlərindəki gülüş diqqətimi çəkmişdi. O da mənim qədər xoşbəxt idi. Alnıma yumşaq öpüş qondurub geriyə çəkildi.
"Bu adama bu qədər xoşbəxt olmaq haramdı. Günah işləyirsən"
"Sənin üçün bütün günahlara hazıram"
Budur, artıq evimizə gəlmişdik. Ayazın evi. Bizim evimiz...Bir neçə dəfə sonumuzu yazdığını sandığım bu ev bir daha və bir daha başlanğıcımızı yazırdı. Nə fırtınalar qopmuşdu bu evdə. İndi isə səssizliyimizi yaşayırdıq. Xoşbəxtliyimizi yaşayırdıq. Əylənmişdik. Hər kəs ortalığa düşmüş saatlarca rəqs etmişdik. Xədicə yaxşı hiss etmədiyi üçün Əmirlə tez ayrılmalı olmuşdular. Anladığım qədəri ilə artıq Əmir, Ayaza düşmançılıq bəsləmirdi. Ayazın məni xoşbəxt etdiyinə, mənə olan sevgisinə inanmışdı, deyəsən. Nə də olsa onları məndən xəbərsiz oraya Ayaz çağırmışdı. Kamil dayı desən o qədər xeyir dua vermişdi ki. Adam bizdən çox sevinirdi. Ayaz bircə Əminə xanımla Arif bəyi çağırmamışdı. Əvvəlcə gecikdiklərini sansam da sonra anlamışdım hər şeyi. Çox üstündə durmadım bunun. Sonra dəniz gəzintisinə çıxdıq Ayazla baş-başa. Bu səhər belə gözəl bir günə oyandığımı heç təsəvvür etməzdim.
Ayaz açarla qapını açdı. İçəri keçdik birlikdə. Yorğun hiss edirdim, ancaq gərginlik daha ağır idi üstümdə. Bayaqkı xoşbəxtlik evə addımımı atan kimi qorxuyla, həyəcanla əvəzlənmişdi. Bütün günü bu anı düşünməyi rədd etsəm də qaçınılmaz olduğunu bilirdim. Birdən, Ayaz qolumdan tutunca çevrilməli oldum.
"Susqunsan, sevgilim". Məndən fərqli olaraq çox rahat idi. Gülümsəməyə çalışdım.
"Neçə saatdı deyib, gülürük, Ayaz". Qaşları havalandı.
"Hm...İndi başqa şeylə məşğul olaq deyirsən". Ağzım açıq eləcə qaldım. Bütün bədənim od tutub yandı o an. Ağzımı açdım, lakin bir söz tapmayınca yenidən bağladım. Üzünə geniş gülümsəmə yayıldı.
"Utanma, sevgilim" - saçımı qulağımın arxasına verdi