l qızım. Haralardasan?" - qalın qaşlarını çatdı.

"Danışacaq çox şey var, dayı. Ancaq əvvəlcə" - qarnımı sığalladım - "Acam..."

Bir tərəfdən Kamil dayının çörəkarası möcüzəsindən dadır, bir tərəfdən də söhbətləşirdik. Nənəmin ölüm xəbərindən sonra bütün olanları ona danışmışdım. Düzdü, arada Ayazla bağlı olanların üzərindən keçməli olmuşdum.

"Cavan yaşında nələr yaşamısan belə". Üzündə təəssüf dolu ifadə var idi. Mən danışdıqca o simadan simaya girmişdi. Bir ara ikimizin də ağladığı olmuşdu. Arada öyüd nəsihətlər belə vermişdi. Atamla aramızdakı münasibəti gözdən keçirməyimi tapşırmışdı. Dünya qısaymış...İtirdikdən sonrakı boşluğu xoş xatirələrlə doldurmaq varkən, peşmanlıqla doldurmağın bilərək insanın özünə verdiyi zülüm olduğunu demişdi. Sanki bu yaşlı adamın da həyatında hər şey elədə yaxşı olmayıb. Təbii ki...Mən iyirmi üç yaşımda bunları yaşamışamsa, bu yaşlı adam kim bilir nələr görüb, nələr yaşayıb...

"Bəs bunlar olanda, bizim odun haradaydı?". Başqa zaman olsaydı bu sözünə gülərdim, ancaq indi tək etdiyim susub dənizi seyr etmək oldu.

"Başa düşdüm mən. Siz inciksiz bir-birinizdən". Gözlərimi ona çevirdim. İnciklik bunun yanında o qədər məsum qalır ki. Kaşki hər şey inciklik qədər sadə olsa...

"Dünən səni soruşunca o da belə iç çəkib çevirdi üzünü dənizə sarı". Demək dünən burada idi.

"Əli!". Kamil dayı səslənincə kiçik qara saçlı oğlan uşağı qaçaraq bizə yaxınlaşdı. İlahi, bu sanki Ayazın kiçilmiş forması idi.

"Hə, baba". Sual dolu gözləri məndə idi.

"Suay bacına ayran gətir"- deyincə başını sallayıb yanımızdan ayrıldı. Məşhur Əli bu idi demək. Mən böyük biri sanmışdım onu Ayazla buraya gəldiyimizdə. Bu uşağın uzağı on yaşı olardı.

"Ayaza çox bənzəyir. Nəvənizdi?". Başını iki yana salladı.

"Nəvəm deyil. Ancaq uşaqlıqdan mən baxıram ona". Necə yəni?! Sual dolu nəzərlərimi görmüş olacaq ki, əlavə etdi.

"Ayaz onu küçədə tapmışdı. Ac susuz, kimsəsiz. Bir gün mənim yanıma gətirdi. Hələ çox balaca idi. Bizim də