r vaxtlar dost dediyim adam bizi öldürməyə çalışmış, indidə türmədə idi. Həyat daha nələr göstərəcəkdi bizə, görəsən. Hər şeyi geridə qoyub Amerika turuna çıxmışdıq Ayazla birlikdə.
Gözüm Ayazın barmağındakı üzüyə sataşdı. İri əli mənim aldığım sadə qızıl üzüklə bəzənmişdi. Mənim olduğunu, mənə aid olduğunu bildirən üzük...Ona həmin üzüyü taxdığım an canlandı gözlərim önündə.
Evliliyimizin üstündən sadəcə iki gün keçmişdi. Yeni bir səhərə son iki gün kimi Ayazla birlikdə oyanmışdım. Bir neçə dəqiqə onu izləmişdim eləcə. Qayğısızca yatırkən kiçik oğlan uşaqlarını xatırladırdı mənə. Mənim adamım...Yalnız mənə aid olan adam. Qara saçları dağılmış, dodaqları hər zamankı kimi azca irəli idi. Bir an əyilib o həcmli dodaqlardan öpmək istəsəm də bu istəyi zorla öz içimdə basdırdım. Bir qadın olaraq ona ehtiyacı olanı verməzkən onu belə oyandırmağa haqqım yox idi. Onu istəyirdim, ancaq mənə toxununca o gecəni xatırlayırdım. Bu hal hər yaşananda ikimizdə məhv olurduq. Məni təsəlli edirdi, gözləyəcəyini deyirdi, ancaq hara qədər...Onu xoşbəxt etməyi bacarmazkən daha nə qədər buna dayanardı ki. Onu itirməkdən çox qorxurdum...
Sonra Ayaz oyanmışdı. O hazırlaşıb işə gedərkən məni də şirkətə buraxmışdı. Zahidovlardan ayrılacağım üçün işləri yoluna qoyub Zaur bəyə təhvil verməyə hazırlaşırdım. Nə də olsa hər şeyi dağınıq qoyub gedə bilməzdim. Ayaza görə isə çoxdan dağınıq qoymalı idim. Hər nəysə. İş çıxışı evə getməmişdən əvvəl qızıl dükanına baş çəkməyə qərar vermişdim. Ayazın barmağında hələ də mənə aid olduğunu göstərən bir nişanə yox idi. Mənə zəng edib iş çıxışı məni götürəcəyini desə də ona başqa işlərimin olduğunu demişdim. Təbii ki, sual atəşinə tutmuşdu məni. Mənim gərin adamım...Ancaq onu yola gətirə bilmişdim sonda. İstədiyim üzüyü tapmaq elədə çətin olmamışdı. Sadə qızıl üzük almışdım. Ancaq dəyərliliyini ortaya çıxaracaq içinə yazının yazılması tam bir saat vaxtımı almışdı.
Üzük hazır olunca həm anlamasın, həm də fərqlilik olsun deyə üzüyü kiçik, rəngli paketə