ə mənə baxırdı.
"Yaman yatağan olmusa sən". Ah, yenə təyyarədə idik. Həm, düz deyir, axır vaxtlar çox yatırdım. Yatmayanda da saatlarla yol bitmək bilmirdi.
"Kəmərini tax. Enirik" - deyincə yerimdə dikəldim. Kəməri taxıb Ayazın əlini qavradım həyəcanla. Əlləri arasına aldı əlimi.
Qalxışı sevirdim, ancaq enişlərə nifrət edirdim. Sanki mədəmdən nəsə sıyrılırdı aşağı doğru.
Artıq dönmüşdük geri. Ayaz çamadanları götürüncə birlikdə çıxışa doğru irəliləməyə başladıq. Niyə, bilmirəm, ancaq qayıtmaq istəmirdim. Əslində, qayıdanda bizi gözləyən bir problem belə yox idi. Nə qəribə...
Birlikdə hava limanından çıxıb bizi gözləyən avtomobilə doğru irəlilədik. Zaur bizi görüncə qaçaraq yanımıza gəldi.
"Xoş gəlmisiniz" - dedi gülümsəyərək.
"Xoş gördük"
Çamadanları Ayazdan alıb maşının arxasına yerləşdirdi. Biz də maşında əyləşincə yola düşmüşdük.
Ayazın telefonu çaldı. Telefonu cibindən çıxarmazdan əvvəl bezginliklə nəfəsini buraxdı. Zəngi cavabladı.
Bir neçə saniyə dinlədikdən sonra üzünü turşutdu.
"Çərənləmə!" - deyincə gülməyə başladım. Yüz faiz Səndər idi bu. Giley-güzar edirdi. Ayaz mənə sərt baxış atınca dodaqlarımı sıxdım bir-birinə.
"Hə, gərək pilota deyərdim bizi şirkətin qarşısında aşağı tullayardı . Bezdirmə adamı! Gəlirəm bir saata!" - dedi və telefonu üzünə bağladı.
"Onu da qınama gör nə vaxtdandı işləri tək idarə edir". Gözlərini çevirdi. Qolunu mənə sardı.
"Bir ay gözləyib, bir saat daha gözləsin. Ölməz"Evə gəlib çatdığımızda günorta idi. Yalnız içəri girincə evim üçün necə darıxdığımı hiss etmişdim. Dünyanın ən şık otel otağı belə öz evimin yerini vermirdi. Hər şey yerli yerində, qoyub getdiyimiz kimi idi. Təbii, bunda Zöhrənin rolu böyük idi. Getməmişdən öncə açarları ona verib həftədə bir dəfə təmizlik etməsini xahiş etmişdik. Elə bizi də Zöhrə qarşılamışdı. Gələcəyimizi bildiyi üçün yemək bişirmişdi, ancaq nə Ayaz yemişdi nə mən. Ayaz duş alıb əynini dəyişib şirkətə getmişdi. Əvvəlcə mənim də ona qoşulmaq fikrim olsa da üstümdəki