. Anlayışla gülümsədi.
"Mən işimdən narazı deyildim. Yenədə çox sağol. Sən yaxşı insansan, Suay". Bu dəfə utanmaq sırası məndə idi. Nə etmişdim ki. Mən yalnız özümü düşünmüşdüm.
Zöhrə getdikdən sonra Ayaza zəng etdim. Hələdə evə gəlməmişdi. İki çalışda açdı.
"Qırmızı"
"Ayaz, haradasan?"
"Yoldayam, gözəlim, gəlirəm"
"Yaxşı. Gözləyirəm"
"Yaxşısan? Nəsə olub" - səsi tədirgin idi.
"Yox, sadəcə bilmək istədim"
"Arvadım darıxıb mənim üçün?". Ah, tipik Ayaz!
"Gözləyirəm!" - deyib telefonu bağladım.
Yarım saat olmamış qapının zəngi doldu boş evə. Ayaz idi! Qapını açınca yorğun Ayaz qarşıladı məni. Ayaq üstə güclə dururdu sanki.
"Xoş gəldin, sevgilim"
"Bilmirəm, bal ayına gedən biz idik yoxsa Səndər!" - deyinərək içəri girdi - "Bir iş tapşırdıq özü kimi baş-ayaq edib hər şeyi!". Çıxardığı pencəyini çəkməcədən asdım.
Bir tərəfdən köynəyinin düymələrini açarkən qonaq otağına doğru irəlilədi. Arxasınca getdim.
"O qədər bərbaddı?". Özünü divana atıb əlini saçlarından keçirdi
"Özüdə necə" - dedi astaca fısıldayaraq. Yorğunluğu üz cizgilərindən oxunurdu. Göz altları batmışdı. Yanaqlarını şişirib sonra havanı səsli şəkildə buraxdı. Başını geriyə atıb divanın başlığına dayadı. Onu belə görmək incidirdi məni.
Yanında əyləşdim - "Hər şey düzələcək, sevgilim, narahat olma sən. Həm, sabahdan mən də sənlə gələrəm. Həll edərik" - dedim onu casarətləndirmək istərcəsinə. Qapalı göz qapaqlarını aralayıb mənə baxdı gülümsəyərək. Bir qolunu mənə sarıb özünə çəkdi.
"Sənin varlığın mənə bəsdi" - deyə mırıldandı - "Həm, sən təksən? Zöhrə hanı?". Üzünü görmək üçün başımı azca qaldırdım.
"Getdi. Artıq hər gün gəlməyəcək"
Qaşlarını çatdı - "Niyə?"
"Mən elə istədim. Evdə başqa birinin olmasını istəmirəm"
"Bəs" - dayandı - "ev işləri?"
"Mən varam, Ayaz. Yemək bişirə bilərəm. Zöhrə, ancaq həftədə iki dəfə təmizlik üçün gələcək"
Qaşları havalandı - "Hə, yəni evin xanımı mənəm deyirsən" - dedi eyhamla.
"Hə, elə deyirəm. Nəsə sözün var?"
"Yox, gözəlim"