- bicliklə gülümsədi - "Əsas odu mənim yeməyim vaxtında hazır olsun. Gerisinə qarışmıram". Dikəlib dəhşətlə gözlərimi ona dikdim.
"Öküzsən, Ayaz!" - dedim sıxdığım dişlərimin arasından. Ayağa qalxıb dabanlarımı yerə hirslə döyərək yuxarı qalxdım. Öküzdü! Öküz! Mən onu düşünürəm o nəyi! Cəld üzərimi dəyişib yatağa girdim. Çox qəzəbli idim! Niyə hirsim bu qədər ağır idi bilmirəm, ancaq. On dəqiqə üstündən keçməmişdi ki, otağın qapısı açıldı. Dəhlizin zəif işığı içəri süzülüncə gözlərimi qapadım. Addım səsləri yaxınlaşdı. Sonra yataq sarsıldı. Nəfəsini hiss edirdim artıq. Üstümə əyilmişdi. Saçlarımı geriyə atdı.
"Yatmadığını bilirəm". Onu görmək istəmirdim! Danışmaqda istəmirdim!
"Arvadım mənə naz edir, demək"
"Danışmaq istəmirəm!" - səsim sərt idi. Ağlamaq hissi basırdı artıq. Gözlərimi bərk-bərk sıxdım.
"Sevgilim, çox yorğunam. Bu gecəlik naz etməsən" - dedi bezgin tonda. Niyə anlamırdı, axı! Naz etmirdim mən! Danışmaq istəmirdim, sadəcə!
"Y-Yat onda!" - səsim titrəmişdi. Gözümdən yastığa bir damla yaş düşdü! Zibil! İndi bu da nədi?! Niyə ağlayırdım?! Anidən gələn hıçqırığı basdırmaq üçün dodaqlarımı bir-birinə basdırınca boğuq səs çıxdı ağzımdan.
"Suay!" - dedi Ayaz həyəcanla. Üstümə əyildi. Çənəmdən tutub üzümü özünə çevirdi.
"Nə oldu? Niyə ağlayırsan?" - baxışları narahatlıq doluydu. Başımı iki yana salladım. Niyə ağladığımı bilmirdim! Bu dəfə tuta bilmədiyim hıçqırıq qaçdı ağzımdan.
"Şttt, sakit" - baş barmağı ilə tək-tək sildi göz yaşlarımı.
"Onu zarafatcan dedim, gözəlim. Ağlama, mavi gözlərinə qurban". Bu sözlərinə qarşı daha da şiddətləndi ağlamağım. Ayaz qolunu mənə sarıb özünə çəkdi məni.
Üzümə düşən saçı geriyə atdı - "Belə eləmə. Dayana bilmirəm" - səsi elə qısıq çıxmışdı ki. Başımı azca qaldırıb sulanmış gözlərlə ona baxdım. Təəssüf doluydu baxışları. Onu belə incitməyə haqqım yox idi ki, mənim.
Burnumu çəkib bir əlimlə gözlərimi sildim.
"Yaxşıyam" - dedim qalınlaşmış səslə. Qolumu ona doladım. Niyə belə olduğunu bilmirəm.