övladımız yox idi. Yoldaşımla birlikdə baxmağa başladıq. Ayaz da hər ay maddi yardım edirdi" - içimə qəribə ağırlıq çökdü. Atılmaq...Heç də yad bir duyğu deyildi mənə.

"Ayaz onda öz uşaqlığını görürdüyünü deyir. Bilirsən, adını belə Ayaz qoyub". Gülümsədim qeyri-ixtiyari. Əli...Lalə...Kim bilir daha neçə insana yardım edib, mərhəmət göstərib. Bircə mənə qarşı qəddar idi...Qatı idi...

"İkinizin də gözlərindəki kədəri görürəm, gözəl qızım". Kamil dayının səsi ayırdı məni daldığım düşüncələrdən. Köks ötürüb davam etdi.

"Eh, cavanlıq...cavanlıq...Həsrətlə, incikliklə yoruruq sonra ötüb keçir, yaşlanırıq onda bilirik qədrini". Üzündə qəribə ifadə yarandı. Gözləri eləcə uzaqlara dalıb getdi.

"Bəzən isə yorulmağa məcbur buraxılırıq" - sözlərimə qarşı gülümsədi.

"Bizim odun parçası ilə aranızda nə olub bilmirəm. Ancaq ki, nə yalan deyim mənim işimə gəldi". Nə?! Çaçqınlıqla gözlərim iriləşdi. Yox! Yox! Bircə sən də qəddarlaşma, Kamil dayı!

"Dünən bütün işləri Ayaz gördü". Ohh... Onun şirin gülüşünə qarşı mən də gülməyə başladım. Sadəcə zarafat idi.

"Gülərkən belə gözlərindən kədər oxunur. Bizim odun səni belə çox incidib?". Ani gələn suala qarşı bir anlıq duruxsundum. Cavab olaraq başımı salladım, sadəcə.

"Yaxşı, de görüm onu bağışlamağa səbəbin var?". Bağışlamamaq üçün səbəbim sonsuz idi, ancaq bağışlamaq...Bunu ağlımdan belə keçirməmişdim.

"Susursan...Demək, ya səbəbin çoxdu, ya da heç bir səbəbin yoxdu"

"Çətini bağışlamaq deyil ki, unutmaqdı". Gülümsədi.

"Sən də çətindən başlamaq istədin" - dedi eyhamla. Bunu heç düşünməmişdim...

"Bax, qızım" - mənə doğru əyildi - "Unutmaq çətin yox imkansız bir şeydi. Ən çox da pis əməlləri unutmaq. Bunun üçün əvvəlcə bağışlamağı öyrənəcəksən". Sanki səsləndiyi kimi asan idi. Soyuğun dondurduğu əllərimi cibimə qoyub üzümü dənizə çevirdim.

"Bəs bağışlamaq üçün bir səbəbin yoxsa..."

"Onda səbəbsiz bağışlayacaqsan". Bu dəfə gülümsəmə sırası məndə idi.

"Belə bir şey mümkündü