. Birdən olmuşdu hər şey. Saçlarımdan öpdü.
"Bağışla, sevgilim. Səni incitmək istəmədiyimi bilirsən" - saçlarıma doğru fısıldadı. Əlbəttə, bilirdim.
"Sənin günahın deyil. Birdən oldu". Özünü günahkar hiss etməsini istəmirdim. Yoxsa bütün gecə yuxu getməzdi gözünə. Bilirəm...
"Onda niyə?" - azca əyildi üzümü görmək üçün - "Mən evdə olmayanda nəsə olub?"
"Yox"
Qaşlarını çatdı - "Bəs nə? Qorxutma məni" - dedi sərt səslə. Başımı sinəsinə basdırdım.
"Qayıtmaq istəmirdim" - deyincə üzümü qavrayıb özünə çevirdi. Üzündə çaşqınlıq dolu gülümsəmə var idi.
"Sən, ona görə?" - gülümsədi - "İşləri həll edim yenə gedərik, gözəlim. Təki sən istə" - alnımdan öpdü.
"Bir də belə şeylərə görə özünü darıxdırma. Yaxşı?" - o gülümsəyincə mən də gülümsədim.
"Yaxşı"
Üzərimə əyildi. Əli ilə üzümü qavrarkən baş barmağını alt dodağıma sürtdü.
"Sənə nəyin yaxşı gələcəyini bilirəm mən" - fısıldadı və dodaqlarıma yapışdı. Anındaca istəkli öpüşünə qarşılıq verməyə başladım. Yox! Yox! Bu adam, həqiqətən, mənə nəyin yaxşı gələcəyini bilirdi!
Səhər Ayazla birlikdə hazırlaşıb şirkətə yola düşmüşdük. Nə qədər evdə qalıb dincəlməyimi desə də razı olmamışdım. Bu işlərdə təcrübəm var idi. Əlimdən gəldiyincə ona kömək edəcəkdim, çünki bir daha Ayazı dünənki qədər yorğun görmək istəmirdim.
Avtomobildə, şirkət yolunda irəliləyərkən, Ayaz sükan arxasında mən də yanında əyləşmişdim. Dünənkindən daha yaxşı hiss edirdim özümü.
"Əminə xala səhər zəng etmişdi" - səsim salondakı həzin musiqinin səsini basdırmışdı. O an Ayaz elə bir baxış atdı ki mənə. Şübhə dolu.
"Nə? Niyə elə baxdın? " - dedim. O baxışın bir səbəbi olmalı idi.
"Heç. Nə dedi?" - vecsiz görünməyə çalışırdı, ancaq onun da diqqətini çəkmişdi.
"Qayıtdığımız üçün hal-əhval tutmaq istəyib"
"Səndər!" - deyə mırıldandı dişlərinin arasından. Ah, bilirdim!
"Gəldiyimizi sənin xəbər verməyin daha yaxşı olardı". Qısa, ancaq ürkütücü baxış atdı mənə.
"Elə baxma mənə. Saymamazlıq kimi çıxdı bu. Sənin xəbər vermədiyini