bilsəydim özüm zəng edərdim"
"Sən qarışma!" - dedi hər zamankı kimi. Nə vaxt bu söhbət açılsa ancaq sən qarışma deyir. Haradasa Arif bəyə olan qəzəbini anlayırdım. Ona yaxşı ata olmamışdı, ancaq Əminə xanımla olan dərdini anlamırdım. Bəlkə də anasının yerini tutan qadın kimi görür onu, ona görə. Off! Bilmirəm ki! Bir danışsa. Bölüşsə mənlə dərdini!
Avtomobili şirkətin qarşısında saxladı. Kəməri açıb Ayazın arxasınca aşağı endim. Ayaz açarı xüsusi formalı gənc adama verdi və əlimdən tutdu. Ona qısa gərgin dolu gülümsəmə göndərib girişə doğru irəliləməyə başladıq. İri, dönən qapı yenə insanlarla qaynayırdı. Qızılı, nəhəng hərflərlə yazılmış Ağazadə memarlıq yazısı hələdə öz möhtəşəmliyi ilə giriş qapısında idi. Aylar sonra bura ilk gəlişim idi. Bütün yaşadıqlarım saniyəlik fraqment kimi gözlərim önündən keçdi. Vaxtilə nifrət etdiyim adamın lənətə gəlmiş şirkəti idi bura. Həyat çox qəribədi. Sonuncu dəfə çökdürmək üçün ayaq basdığım şirkətə, indi çöküntüdən xilas etmək üçün qayıtmışdım.
Ayazla birlikdə içəri daxil olduq. Verilən salamların sayını unutmuşdum artıq. Bəzilərinin heyranlıq, bəzilərinin isə qısqanclıq, paxıllıq dolu baxışları gərmişdi məni. Ayazın əlini sıxınca mənə güvən verəcək qısa gülümsə ilə baxdı. İçim aydınlanmışdı o an. Mən də ona gülümsədim. Birlikdə liftə daxil olduq. Bu həmin lift idi. Burada yaşadıqlarımızın çoxuna şahid olmuş lift. Köks ötürdüm.
"Hər şey geridə qaldı" - dedi Ayaz. Əlbəttə, qalmışdı.
Liftin tanış siqnal səsi doldu qulaqlarıma. Qapı açıldı və birliktə endik. Dəhlizdə Ayazın otağına doğru irəliləyərkən hər zaman Mələyin oturduğu masaya da göz atmağı unutmadım. Onun əvəzinə başqa xanım var idi. Təxmini onun yaşlarda, ancaq sarışın və ən əsası gülərüz. Yəqin ki, Arif bəy işləri Ayaza təhvil verdikdən sonra Ayaz, Mələyi işdən çıxarmışdı. Hər nəysə, onu soruşub kefimizi pozmaq istəmirdim.
Otağın qapısına çatınca ayaq saxladım. Dəfələrcə indi göz yaşlarıma dayana bilməyən adam tərəfindən ağladılaraq çıxmışdım buradan.