. Qarşıma keçdi Ayaz. Çənəmdən tutub başımı qaldırdı.
"Düşünmə onları. Gerçək olan indi yaşadıqlarımızdı"
Dərin nəfəs çəkdim içimə. Bura artıq bizim şirkətimiz idi. Yanımdakı adam mənim həyat yoldaşım idi. Mənim ərim. Mənim!
"Danışıb vaxt itiririk. Çox işimiz var,
Ayaz"
Gülümsədi - "Mənim qadınım" - dodaqlarıma qısa öpüş qondurub geri çəkildi. Ətrafa göz gəzdirdim. Oh...Kimsə görməmişdi. Cəld otağa daxil oldum. Beynimə hücum etməkdə olan yaşanmışları geri itələyib yox saydım. Arxamca Ayaz da içəri daxil olmuşdu. Masaya yaxınlaşıb sənədləri əlimə aldım.
"Bunlardı?" - deyə soruşdum vərəqləri bir-bir çevirərkən. Pencəyini masanın yanındakı taxta asılqandan asıb yanıma gəldi.
"Tək, bunlar olsa nə var ki..." - cümlənin sonunu elə bir uzatdı ki. Dəhşətlə gözlərimi ona dikdim.
"Dünən soruşanda bu qədər bərbad olacağını düşünməmişdim"
"Görürəm indidən gözünüz qorxdu, Suay xanım". Arxadan qollarını belimə sardı.
"Təkcə mənim?" - dedim eyhamla - "Bunlar heç bitənə oxşamır". Yenidən vərəqləri çevirməyə başladım.
"Ac qalmaq istəmiriksə bitirməliyik" - qulağıma doğru fısıldadı. Qolları arasında ona döndüm.
Gözlərimi qıydım - "Mənim əvvəlcə bir fikrim var" - gizli bir şeydən danışırmış kimi fısıldadım.
"Əvvəlcə Səndəri öldürməliyik". Gülümsədi.
"O işi çoxdan həll etmişəm" - dedi fəxrlə. Ah, kim bilir nələr etmişdi ona. Düşünməsi belə tük ürpətici idi.
"Nə oldu? Susdun" - burnunu burnuma sürtdü.
"O işi necə həll etdiyini düşünürdüm". Dodaqlarımdan öpüb geri çəkildi.
"Elə şeylərə beynini yorma sən" - bir daha öpdü. Bu adam nə edirdi belə?! Qolları arasında azca geriyə getdim
"İşlər bizi gözləyir". Qulağımın altından öpdü.
"Biraz daha gözləsin" - boynumdan öpdü. Artıq belimdəki əlləri də sakit durmurdu. İndi ona dirənməsəydim daha dirənə bilməyəcəkdi.
"Şirkətdəyik! Sakit dur!" - geri gedincə qaşlarını çatdı. Oyuncağı əlindən alınmış uşaq kimi baxırdı.
"Bizim şirkətimizdə!" - deyə vurğuladı. Bir daha öpmək istəyincə qollarından çıxdım.