ə gələcəkdi.

"Bura danışmaq üçün gətirdim səni. Qardaşını məndən yaxşı tanıyırsan. Tez köpürür. Sən də bayaq damarına basdın. Yoxsa səni çox sevir, bilirsən"

Gülümsədi - "Bilirəm. Bilirəm. Onsuzda Ayaz bir tək mən sevir. Nə atamızı sevir, nə də anamı - əli ilə özünü göstərdi - "Ancaq axmaq ögey qardaşını sevir". Acı qəhvədən bir qurtum daha aldı.

"Elə düşünmə. Səni də sevir ailənidə"

İstehzahla gülümsədi - "Ailə?" - dedi - "Biz ailə ola bilmədik ki, heç. Atam ona ata ola bilmədi. Anam ona ana ola bilmədi. Mən ona qardaş ola bilmədim. Sonra olmağa çalışmaq istəyəndə də heç birimizi qəbul etmədi. Ancaq yenədə o məni sevdi. Niyəsə artıq..."

"Sənin onun qardaşısan. Sevməyi üçün bir səbəb lazım deyil ki"

Başını salladı - "Düzdü, başına oyun açan balaca qardaş" - qəhvədən bir qurtum daha alıb əlinin tərsi ilə ağzını sildi.

"Bilirsən, o heç indiyə qədər mənim başıma sığal çəkməyib . Məni qucaqladığı günlər belə barmaq hesabıdı. 'Afərin qardaşıma' deməyib heç. Çünki ona ancaq problem gətirmişəm. Gecənin bir vaxtı dəfələrcə içkili maşın sürmüşəm. Maşın vurmuşam. Hamısında köməyimə Ayaz gəlib. Qəhrəman qardaşım gəlib kiçik avara qardaşını xilas edib. Nə gözəl qəhrəmanlıq" - son sözləri əylənir tonda vurğulasa da gözlərində kədər var idi.

"Bu gün də çıxmışam qabağına pul tələb edirəm ondan" - mənə doğru əyildi masa üzərindən - "Buyam mən. Bu qədər üzsüzəm!"

"Bunları Ayazla danışmısan heç?"

Qaşları havalandı - "Ayazla danışmaq?" - dedi istehzahla.

"Onunla danışmağı bir sən bacarırsan" - dayandı - "Bilmirəm, necə edirsən, ancaq hamının dilini açırsan sən" - deyincə gülümsədim.

"Mən bir şey etmirəm"

Düşünürmüş kimi səs mırıldandı - "Yox! Yox! Sən də bir şey var. Yoxsa..." -gözlərini qıydı- "Cənnətin açıq qalan qapısından çıxmısan?". İri-iri açdım gözlərimi.

"Daha nə!" - dedim yüksək səslə. Son qurtumu çəkdi başına. Dəyəsən, sevmişdi.

"Vallah, mələk kimi qızsan. Ayaz işini bilirmiş. Əgər biraz da geciksəydi səni mən