ü ki?". Gülümsəyərək başını salladı təsdiqləyəcək tərzdə.

"Əlbəttə mümkündü, ancaq" - işarə barmağını sol tərəfinə basdırdı - "O da bura ilə əlaqəlidi. Yalnız buranın xatirinə səbəbsizcə bağışlayarsan". Elə gözəl danışırdı ki...Ancaq sadəcə danışması gözəl idi bütün bunların...Mənim nifrətim o qədər güclü idi ki, sol tərəfi hiss etmirdim belə.

"Bəs qürur? Bizə öz mənliyimizi qorumaqda kömək edən qüruru necə edək bəs? Yalnız qəlbi dinləmək qüruru yox saymaq deyilmi?". Yenidən dodaqaltı gülümsədi.

"Bizim oğlan səni yaman incidibmiş". Bu cavabı gözləmirdim...Başımı aşağı saldım eləcə. İncitmək nədir ki. Öldürdü məni. Hisslərimi, duyğularımı...!

"Qızım, bükmə boynunu yaralı quş kimi". Mərhəmət dolu səsi içimi titrədirdi. Sanki nənəm səslənirdi mənə...

"Əgər bura ilə" - işarə barmağını gichanına basdırdı - "bura" - bu dəfə ürəyinə basdırdı - "birdirsə, onda qürur sadəcə səni yorar. Başqa da heçnə". Anlamıram...Onda hər kəs qürursuz olsun! Heç kəs yorulmaz onda...

"Qüruru əzib keçmək asan deyil" - əlini qaldırıb saçıma sığal çəkdi.

"Asan olmadığını demədim ki, hətta ən çətinidi. Ancaq onu keçsən hər şey daha asan olacaq. Yox, əgər qürurunla hərəkət etsən onda çox yorulacaqsan, gözəl qızım. Taqətdən düşəcəksən. Sonra peşman olub geriyə dönmək istəyəcəksən, alınmayacaq. Çünki bədənin, ruhun çoxdan gücsüz düşmüş olacaq".

Üzümü ovuşdurdum əllərimlə. Hər şey daha da çıxmaza gedirdi. O qədər çətindi ki...Ayazı bağışlamaq...Düşünməsi belə qanımı dondurur! Off! Sanki bu gün bütün yaşıl işıqlar Ayaza doğru yanır.

"Çətindi, Kamil dayı, çox çətindi" - ovucum içinə doğru mırıldandım.

"Ancaq imkansız deyil. Sən bir düşün mənim dediklərimi"

Kamil dayı ilə dərləşdiyimiz saatlardan sonra oradan ayrıldım. Düşüncələrim o qədər qarmaqarışıq idi ki...Bütün hisslərim, duyğularım, məntiqim, ağlım, qürurum hamısı bir-birinə dəymişdi. Bəlkə bir çarə olar deyə Nərminin yanına gəlmişdim. Bilirdim...Sonda qərar verəcək olan mən idim, ancaq Ayazın