a doğru bir addım atdı.

"Qaşınırsan...!". İlahi, mən yenə nə etmişdi belə? Hər şey daha da bərbad olmuşdu!

"Sən də qaşı, qardaşım. Ən yaxşı bildiyin işdi" - dedi Səndər istehzayla. Ah, başım dönürdü...Birdən hirslə Səndərin çənəsini qavradı Ayaz. Səsləri beynimdə uğuldayırdı. Artıq ikisini də bulanıq görürdüm.

"Ayaz..." - Ayaza tutunmaq üçün uzatdığım əlim boşluğa gəlincə döşəməyə çırpıldım. İndi, ikisinin də ayaqlarını görürdüm. Və, sonra Ayazın həyəcanla parlayan gözləri...Mənə səslənirdi, ancaq nə dediyini anlamırdım. Bədənimin havalandığını hiss etdim. Sonra da kürəyimdəki yumşaqlığı. Gözlərim açıq eləcə izləyirdim olanları. Üzümə yapışmış saçı geriyə verdi. Dodaqları tərpənirdi, ancaq eşitdiyim yeganə şey beynimin içindəki uğultu idi.

* * *

Artıq bir həftəni geridə qoymuşduq. O gün olanlardan sonra Ayaz, sözün əsl mənasında üstümə titrəyirdi. Artıq məni özü ilə şirkətə aparmırdı. Səndərlə aranı tam düzəltməsələr belə iki qardaş baş-başa vermiş, işləri düzəltmək üçün çabalayırdılar. Artıq demək olar ki, bir nəticə də əldə olunmuşdu.

Zəngi sonlandırıb divanda geriyə söykəndim tədirginliklə. Arif bəy sabah axşama bizi yeməyə çağırırdı. Ayaz razı olmayacaq deyə mənə zəng edib xahiş etmişdi. Ayaz, ancaq məni dinləyirmiş. Off! Onu yola gətirənə qədər mənim nələr çəkdiyimi düşünən yox idi ki heç!

Bunu düşünməyi axşama saxlayıb ayağa qalxdım. Əmir məni gözləyirdi. O günkü yıxılmağımın səbəbini yorğunluğa bağlamış, Ayaza həkimə getməməyə razı sala bilmişdim. Ancaq bir həftədi dincəlməyimə baxmayaraq baş dönmə halları hələdə var idi. Bir də dəhşətli dərəcədə yuxu. Təbii ki, bunlardan Ayazın xəbəri yox idi. Yoxsa xəstəxanaya yatırardı məni.

Ayazın evdə olmamağından istifadə edərək əynimi dəyişdim. Qapıda gözləyən taksiyə əyləşib xəstəxananın yolunu tutdum.

Taksi xəstəxananın önündə dayanınca pulu ödəyib endim. Bura o qədər tanış idi ki mənə. İki ay nələr çəkmişdim buranın dəhlizlərində. Əmirin qapısının önünə gəlincə qapıya