a idi?!

Ayağa qalxdı Əmir - "Tanış ginekoloq var. Qadındı. Yuxarı mərtəbədədi. Zəng edim, vaxtı varsa gedək" - deyib masa üzərindəki telefonu əlinə aldı.

Kilitlənmişdim. Əlimi daha da basdırdım qarnıma. Ayazla mənim olan buradaydı indi? İçimdən dayanmadan dualar edirdim burada olması üçün. Əgər elədisə Ayaz uçardı sevincindən.

Əmir zəng etmişdi. Xədicənin sancısı tutmuş, xəstəxanaya aparmışdılar. Adam həkim idi, ancaq səsi tir-tir tirəyirdi. Öyrənən kimi Ayazla maşına oturmuş özümüzü xəstəxanaya çatdırmışdıq.

Doğum bölməsinə qalxdıq Ayazla. Əmir qapının önündə oyan-buyana gedirdi dəli kimi. Qaçaraq ona yaxınlaşdım.

"Əmir, necədi?!" - deyə həyəcanla verdiyim suala cavab olaraq içəridən Xədicənin fəryad dolu çığırtısı inlətmişdi dəhlizi. Ürpərdim.

"Mən də elə gözləyirəm. Hələ başlamayıb doğuş" - dedi gərginliklə. Stulda əyləşdi, sonra yenidən ayağa qalxdı. Yer tapa bilmirdi özünə.

"Biraz sakit ol" - dedi Ayaz. O an dayanıb Ayaza döndü Əmir. Ayaza sərt bir söz deyəcək deyə düşünərkən tam əksi olmuşdu.

"Səni də görəcik" - dedi Əmir gülümsəyərək. O an Ayazla göz-gözə gəldik. Ayazın dodaqlarında yaranan gülümsəmənin əksinə mən udqunmalı oldum. İçəridən əziyyət dolu bir çığırtı daha qopdu. Qanım dondu sanki.

Artıq doğuş bitmişdi. Şip-şirin qızları olmuşdu. Ayazla mən Xədicə ilə Əmiri baş-başa buraxıb körpəni görmək üçün bir mərtəbə aşağı enmişdik. İlahi, şüşə arxasında o qədər körpə var idi ki. Kiçik, məsum...Adamın onlara toxunmağa ürəyi gəlməzdi ki...

Ayaza döndüm. Dodaqlarındakı gülümsəmə ilə sehrlənmiş kimi izləyirdi onları. Gözlərini bir an belə qırpmadan. Sonra mənə döndü. Sözləri sol tərəfimi əritmişdi.

"Qırmızı, mən də bunlardan istəyirəm"

"Danışdım, Suay, boşdu. Gedək". Əmirin səsi ayırdı məni daldığım düşüncələrdən. İçimdə cücərmiş ümidlərlə ayağa qalxıb onun arxasınca otaqdan çıxdım.
Evə gəlmişdim. Onlar üçün iki günə, mənim üçün isə bir ömür kimi gələn zamandan sonra cavab çıxacaqdı. Onda anlayacaqdıq hər