şeyi. Başımı günlərdir döndürüb məni halsız salanın körpəm olub olmadığını.

Əynimə rahat paltar geyinib mətbəxə keçdim. Birazdan Ayaz gələcəyi üçün yemək hazırlıqlarına başladım. Təbii ki, beynimdəki qarmaqarışıqla. Hamilə olmağım ehtimalı ağlıma gəlincə gülümsəyirdim qeyri-ixtiyari. Bir tərəfdən də başqa bir şeyin olması məşğul edirdi beynimin bir hissəsini. Ya elə olmasa? Hamilə olmasam...Əmir bu ehtimalı da düşünməyimi tapşırmışdı. Ancaq özümdən asılı deyil ki, mənim. Körpəmin xəyallarını qururdum. Əllərinin, gözlərinin...

Qapı çalınınca son dəfə masanı gözdən keçirdim. Hər şey yerli yerində idi. Cəld qapıya qaçdım. Qapını açdığımda yenə sevdiyim adam qarşımda idi. Qollarımı boynuna doladım. Sanki hər gün ona olan sevgim daha da güclənirdi.

"Boğuldum, Qırmızı!" - qollarımdan tutub aşağı çəkdi - "Nə olub? Nə xəbərdi?" - dedi təəccüblə.

"Ərimi qucaqlamağım üçün nəsə xəbər olmalıdı?" - deyə mızıldandım - "Darıxmışam, Ayaz"

Gülümsədi - "Ərin də sənin üçün darıxıb" - əyilib dodaqlarımdan öpdü. Oh..Bütün gün gözlədiyim...

"Qırmızı, icazə versən ərin içəri keçsə" - dedi eyhamla. Ah, qapıda tutmuşdum onu! Cəld yana çəkildim. Gülümsəyərək içəri keçdi.

"Oo...Yemək iyi buralara qədər gəlir"

"Hər şey hazırdı. Səni gözləyirdim". Çıxardığı pencəyini çəkməcədən asdıqdan sonra yanıma gəlib hər iki əli ilə belimi sardı.

"Tərs arvadım mənə nə bişirib?"

Göz süzdüm - "Ən çox sevdiyini". Geri gedib bic-bic gülümsədi.

"Mənim sevdiyim buradadı". Köks ötürdüm. Tək bir cümlə ilə içimi əritməyi necə də bacarırdı bu adam. Dodağıma öpüş qondurdu. Bir daha öpməyə cəhd göstərincə geriyə getdim. Yenə nə edirdi bu adam?

"Ayaz, yemək oradadı"

Eyhamla qaşları havalandı - "Onlarla doyacağımı sanmıram" - deyincə bədənim od tutub yanmağa başladı. Yenə söz vurdu!

"Acam mən!". Qollarından çıxıb mətbəxə doğru irəlilədim. Arxamca gəlirdi.

"Nəyə?". Dayanıb dəhşətlə arxama döndüm.

"Ayaz!" - hirslə ayağımı yerə vurdum - "Bir də mənə