ə belə söz vursan ac qalassan!" - təhdidkar tonda dillənib mətbəxə keçdim. Öküz adam! Dəli edirdi məni. Dəli! Mən yeməkləri qablara tökərkən o da masa arxasında əyləşdi. Mərci şorbası ilə doldurduğum qabı qarşısına qoydum. Sonra özümə də doldurub Ayazın qarşısında əyləşdim. Aradakı səssizlik davam edərkən yeməyə qoyulduq ikimiz də. Əxlaqsız zarafatları məni çilədən çıxarırdı. Utanırdım, niyə anlamırdı axı? Hər sözümə necə də bir şey tapırdı. Off! Yenədə sevirdim! Öküz adam!

"Bu gün mənsiz nə etmisən?". Nələr etməmişdim ki...Qısa baxış atdım ona. Yeməyini qaşıqlayırdı. Dilimin ucuna qədər gələn sözlər geri qayıtmaq istəmirdi. Off! Heç bir şey dəqiqləşmədən ona deməməli idim. Ya da...

"Qırmızı" - Ayaz səslənincə beynimdəki səslər susmuşdu. Qaşığı masaya qoydu.

"Küslük oyunu çox çəkəcək?" - dedi bezginliklə- "Sual verdim"

"Şey" -sudan içdim - "Heçnə. Evdəydim elə"

"Nəsə olub" - dedi qəti olaraq. Bu bir sual deyildi.

"Nə olacaq, Ayaz. Evdəydim deyirəm". Bu adam necə anlayırdı axı?! Yox! Yox! Mən qəti gizlədə bilmirdim! Yenidən yeməyə davam etdim.

Qaşığın qaba dəyməsindən çıxan ani səsə qarşı dik atılaraq başımı qaldırdım. Stulda geriyə söykənmiş, sərt baxışlarını dikmişdi gözlərimə.

"Nə?" - deyə soruşdum.

"Yenə kəlbətinlə almalıyam sözləri?! Nə olduğunu de!". Of!!! Geri addım atacaq bir halı heç yox idi. Başqa şey deməli idim. Düşün! Düşün!

"Bu gün Arif bəy zəng etmişdi?". Ağlıma gələn ilk şey bu idi. Axır əvvəl deməli idim onsuzda.

Qaşlarını çatıb qollarını masaya yerləşdirdi.

"Sonra" - dedi şübhə ilə.

"Sonrası...Sabah axşama qonaq çağırdılar bizi"

Gülümsədi - "Qonaq çağırıblar demək" - sona doğru siması sərtləşdi.

"Sən nə dedin?"

Çiyinlərimi çəkdim - "Səninlə danışacağımı"

"İndidə danışırsan" - dedi eyhamla.

"Ayaz"

"Sus" - dedi - "Heç başlama". Ah, Arif bəy, Ayazı yola gətir demək asandı. Oğlunu heç tanımır sanki!

"Mənim cavabımı bilir, ona görə sənə zəng edib". İşarə barmağını