çənəsinə sürtməyə başladı. Gərildiyində bunu edirdi.

"Ayaz, getsək nə olacaq ki? Həm, Əminə xalanıda çoxdan görmürəm. Qəzadan sonra çox yanımda oldu mənim". İndi, gözlərimə dikdiyi bu baxışların mənası da nə idi?

"Ayaz"

"Sözümü dedim!" - ayağa qalxıb sözümü ağzımda qoyaraq mətbəxdən çıxdı. Zibil! Niyə belə edirdi axı?! Kəsib atırdı hər şeyi. Ayağa qalxdım. Əvvəlcə süfrəni yığışdırdım sonra qonaq otağına keçdim. Danışmalı idim bu məsələni! Divanda əyləşmiş, xəbərlərə baxırdı.
Televizorla arasına keçdim. Yenə o qorxunc baxışlarını dikdi üstümə.

"Mən sabah gedəcəm. İstəyirsən gəl, istəmirsən gəlmə!". Hiddətlə ayağa qalxsa da mənə qarşı bir həmlə etmədi.

"Heç kim getməyəcək!" - dedi sıxdığı dişlərinin arasından əmrvari tonda.

"Mən gedəcəm!". Çənəsi gərildi. Biləyimi tutub sıxdı.

"Səsinin tonunu aşağı sal! Mənə sözümü təkrarlatma!" - tək-tək vurğuladı sözləri. Hıh, geri çəkilməyəcəkdim!

"Səni getməyə məcbur etmirəm. Özün bilərsən, Ayaz. Mən gedəcəm!" - dedim bir an belə gözlərimi ondan ayırmadan. Daha da sıxdı biləyimi. İncidirdi.

"Öz başınasan?! Otur yerində mənim səbrimi sınama!". Ah, bu mənim sevdiyim adam deyildi. Yenə dönmüşdü qorxuducu üzü. Ayazın ayaz tərəfi. Dondurucu...

"Burax!" - qolumu çəkmək istəyincə daha da sıxdı. Zibil! İncidirdi axı məni!

"Burax, dedim! İncidirsən!". Ah, sonda buraxmışdı. Digər əlimlə ovmağa başladım biləyimi. Qəlbimi qırmışdı. Sevmədiyi bir söz deyən kimi dönürdü sərt tərəfi. Baxmırdı qarşısındakı kimdi. Yox! Yox! Ağlamamalı idim! Arxamı döndüm ona. Zibil! Dirənməyə gec qalmışdım. Çoxdan göz yaşlarım axmağa başlamışdı belə.

"Mənə bax" - dedi Ayaz sakit səs tonu ilə. Ah, çox gözəl! Məni incitdikdən sonra sakitləşmişdi axır ki! Qarşıma keçdi.

"Suay" - üzümü tutan əlini itələdim.

"Mənə ora getməməyimiz üçün səbəb de! Məni incitməyinə dəyəcək bir şey olsun, ancaq!" - dedim hiddətlə. Mənim də səbrim bir yerə qədər idi.

"Heçnə səni incitməyə dəymir". Ah, çox gözəl! Mənə