ə yaxınlaşınca geriyə getdim.

"Onda dəyməyəcək bir şey üçün incitdiyini boynuna alırsan, hə?". Qırılmış qəlbimi bir daha qırmağı necə bacarırdı axı?!

Saçını geriyə daradı - "Bağışla! Öküzəm mən! Nə bilim, nə deyirsən de! Zəhrimara qalsın! Bu qədər üstümə gəlmə! Əsəbləşəndə özümə hakim ola bilmədiyimi bilirsən!" - təəssüflə baxırdı mənə. Hər incitdiyində olduğu kimi. Böyük təəssüflə!

Bir an özümü elə yorğun hiss etdim ki. Sanki çiyinlərimə özümdən iki dəfə artıq yük yığmışdılar. Yanağımda qurumuş gözyaşlarımı sildim.

"Yatıram. Gecən xeyrə" - onu arxamda qoyub otağa qalxdım. Üzərimdəkiləri çıxarıb gecə paltarımı geyindikdən sonra yatağa girdim. Son zamanlar olduğu kimi yuxuya getməyim elə də çətin olmamışdı.

Səhər Ayazı işə yola salmaq üçün qalxmışdım. Tam Ayaz evdən çıxacağı an sürpriz qonaq ikimizi də afallatmışdı.

"Salam" - dedi Nərmin gərgin tərzdə. Hıh, nə salamından danışırdı?!

"Nə gəlmisən?!" - dedi Ayaz qəzəblə. Tədirginlik dolu baxışları Ayaza döndü. Tir-tir əsirdi.

"Mən...danışmaq istəyirəm". Ona doğru bir addım atdı Ayaz.

"Bir də bu qapıya gəlmə!" - işarə barmağını ona doğru salladı. Mən isə sadəcə olanları izləyirdim. Aylar sonra qapıma gəlmişdi. Danışmağa! Üzr istəməyə! Bunun bir gün olacağını bilirdim onsuzda.

"Bilirəm düz hərəkət etmədim. Yalvarıram, Suay, danışaq". Ayaz ağzını açmaq istəyincə qolundan tutdum. Mənə döndü.

"Mən həll edərəm sən gecikmə" - dedim Ayaza. Etiraz etmiş kimi oldu, ancaq bir söz demədi. Mən gedəcək sanarkən əksi olmuşdu

"İçəridəyəm" - dedi və evə girdi. Nərminə döndüm. Özünü biraz daha sıxsa parçalanacaqdı.

"İçəri gəl" - dediyimdə bir an çaşqınlıqla eləcə qaldı. Sonra tədirginliklə gülümsədi və içəri keçdi. Qonaq otağına istiqamətləndirdim onu. O divanda, mən kresloda əyləşdim. Gözlərini gəzdirdi ətrafda. Başqa vaxt olsa 'Susi bura saray kimidi deyərdi'. Mən də gözlərimi süzərdim. Bütün bunlardan o məhrum etdi bizi.

Üzünə baxırdım danışsın deyə. Düzü, bilirdim nə