deyəcəyini. Aradakı səssizlik uzanarkən alt dodağını çeynəməyə davam edirdi. Dolmuş vəziyyətdə idi. Ha ağladı ağlayacaqdı.

"Eşidirəm. De sözünü" - sonda dilə gəlmişdim.

Yerində narahatlıqla tərpəndi - "Bilirəm, düz etmədim. Allah bəlamı versin!" - ağlamağa başladı. Heçnə hiss etmirdim. Gözlədiklərim tək-tək baş verirdi.

Gözlərini sildi - "Bağışla, Suay. Ona inanmamalı idim"

"Orada dayan! Kaşki sadəcə ona inansaydın. Onda unudardım hər şeyi" - ona doğru əyildim - "Sən məni əzdin! Sən sildin məni! Uşaqlığımızı sildin!". Özümü sakit tutmaq niyə bu qədər çətin idi axı?! Ağlamağı daha da şiddətləndi.

"Hər şey düzəlsin, nə olar" - deyə yalvardı.

"Bundan sonra heçnə düzəlməyəcək" - ayağa qalxdım - "İndi çıx get evimdən". Başını qaldırıb sulu gözlərlə mənə baxdı.

"Suay"

"Bundan sonra Suay zad yoxdu. Get evimdən" - dedim duyğusuzca. Heçnə hiss etmirdim. Boşluq var idi sanki içimdə. Daşlaşmışdım. Bərkimişdim. Yaşadıqlarım, yaşatdıqları məni bu hala gətirmişdi.

Ayağa qalxdı. Bir mənə bir arxamda dayanan Ayaza baxdı sulu gözlərlə.

"Onu incitmə. Mən çox incitdim" - dedi və qaçaraq çıxdı evdən. O an sanki içimdə nəsə qopdu. Divana çökdüm. Bədənim əsirdi. Ayaz yanıma gəlib qolları arasına aldı məni. Bir an sinirlərim boşalınca boyun girintisinə doğru hönkürməyə başladım. İçim yanırdı.

Saçlarımdan öpdü - "Ştt...Bəsdi dəyməyən insanlar üçün özünü bu hala saldın". Düz deyirdi, ancaq bu məndən asılı deyildi ki!

"Çox canım yanır, Ayaz". Başımı qaldırdı.

"Keçəcək, gözəlim" - deyə fısıldadı.

"Keçəcək, hə?"

Qaşlarını çatdı - "İnanmırsan mənə?"

"İnanıram, Ayaz" - başımı sinəsinə basdırdım. Hər kəsdən çox inanırdım ona. Hər şeyim...

Bu gün işə getmədi Ayaz. Birlikdə marketə getdik. Soyuducunu ağzına qədər dolduracaq şeylər aldıq. Sonra şirniyyat bişirdik birlikdə. Düzü, mən bişirdim, Ayaz isə, ancaq mənə iş çıxardı. Yumurta qırmaq istərkən hər tərəfi yumurta etmişdi. Hələ un'u demirəm. Qar adamına dönmüşdük. Ancaq