q çox əylənmişdik. Səhər olanlar uçmuşdu beynimdən.

Sonra Arif bəyə zəng edib gəlməyəcəyimizi xəbər vermişdim. Nə edə bilərdim axı. O da bu qədər tərs böyütməsəydi oğlunu.

Axşama doğru yemək yeyib film izləməyə başlamışdıq. Macəra filmi idi. Həmişəki kimi başım Ayazın dizlərində, onun da barmaqları mənim saçlarımda idi. Ayaz bir an olsun gözlərini filmdən ayırmazkən mən sıxılmışdım. Baş roldakı adam sanki ölümsüz idi. Off! Film tam bir cəfəngiyyat idi. Başımı qaldırıb oturaq vəziyyət aldım.

"Sıxıldın?" - deyə soruşdu Ayaz. Başımı salladım.

Gülümsəyib məni özünə çəkdi - "Hm...Demək arvadım sıxılıb" - dedi bicliklə. Ah, görəsən bunun altından nə çıxacaqdı...

"Bir çarəsini bilirəm mən" - deyib burnumdan öpdü. Sonra dodaqlarımdan. Daha sonra boynumdan. Bədənim üpərirdi. Ah, bəlli oldu bu adamın məqsədi...Dayandı. Geri çəkilincə boşluğa düşdüm sanki. Niyə dayandı ki, indi? Bu dəfə mən yapışdım onun dodaqlarına. Anındaca qarşılıq verdi. Belimdən tutub məni özünə çəkərkən qollarımı boynuna doladım. Və...Hər şeyi yarıda qoyan qapının səsi. Geri çəkilmək istərkən Ayaz daha da basdırdı məni özünə.

"Ayaz...qapı" - fısıldadım ağzına doğru.

"Gedər" - deyib yenidən yapışdı dodaqlarıma. Bu anın bitməsini istəməsəm də qapının zəngi dayanmayacaq kimi idi. Geri çəkildim.

"Ayaz, getmir". Qollarından çıxdım. Ayağa qalxıb üstümü səliqəyə saldım.

Nəfəsini səsli buraxdı - "Hansı heyvərədisə...! İmkan verməzlər!" - deyinərək ayağa qalxdı. Dodaqaltı gülümsədim. Çox sevimli görünürdü. Oyuncağı əlindən alınmış kimi balacaq uşaq kimi. Ayazın arxasınca mən də dəhlizə keçdim.

Və...O an! Qapı açılan kimi gördüyümüz adamlarla kilitləndik ikimizdə.

"Biz də gedəcəkdik az qalsın" - dedi Arif bəy. Ayaz hələ də əli qapının qulpunda eləcə qalarkən cəld özümü ələ aldım. Ayıb olurdu.

"Xoş gəlmisiz, buyurun" - dedim bacardığım qədər gülümsəməyə çalışaraq. Gələcəklərini heç düşünməzdim. Onlara hiss etdirmədən Ayazın qoluna vurdum. Özünə gəlsəydi yaxşı