olardı.

"Xoş gördük, qızım" - dedi Arif bəy. Əvvəlcə onunla sonra Əminə xala ilə görüşdüm. Ən sonda isə qarşıma çıxan adamla afalladım.

"Salam, Suay". Beyin hüceyrələrimi məhv edən səs qanımı dondurmuşdu. Zibilə qalasan! Bu qızın burada nə işi var idi?! Əlindəki gülləri mənə uzatdı. Anındaca Ayaza döndü baxışlarım. Ayaz isə, sadəcə, qızmış buğa kimi baxırdı tək-tək hər kəsə. Hamını çölə atmağı an məsələsi idi. Sonda mənim gözlərimə dolandı baxışları. O gözləri məni günahlandırırdı. 'Sənə görə açdım bu zəhrimarı' deyirdi o baxışlar.

"Siz gəlməyincə biz gəldik" - dedi Mələk. Ah, biri bu qızın ağzını bağlasın! Ayağımı yerə vurmaq istəyimi güclə basdırdım içimdə. Gülümsəyirdi. Ah!!! Əlindəki çiçəkləri güzgülü çəkməcənin üzərinə qoydu. Özümü ələ alıb ortada eləcə qalan Arif bəylə Əminə xalaya yaxınlaşdım. Çıxardığı pencəklərini çəkməcədən asarkən Ayazın səsi dolmuşdu qulaqlarıma.

"Sizin burada nə işiniz var?" - dedi sakit, ancaq qəzəb dolu səslə. Sükut çökdü. Bu sualı şəxsən Mələyə vermək istəyirdim! Nə işi var idi burada?!

"Sizi görməyə gəldik, oğlum. Çoxdandı görmürük" - Arif bəyin yumşaq səsi içimi titrətmişdi. Buz kimi soyuq oğluna elə mərhəmətlə baxırdı ki. Ayaz bir daha ağzını açmaq istəyincə mən cəld sözə atıldım.

"Buyurun, xoş gəlmisiniz. İçəri keçin" - deyincə Ayaz elə bir baxdı ki, mənə. Nə edə bilərdim axı?! Mən onun kimi davrana bilməzdim onlara. Təbii ki, Mələk istisnadı. Böyük istisna. Hətta səhv! Olduqca böyük səhv!

Qonaq otağına keçdik birlikdə. Arif bəylə Əminə xala divanda yanaşı əyləşərkən, Mələk kresloda əyləşdi. Dərin nəfəs aldım. Onu evimdə görmək dəli edirdi məni!

"Sizə çay gətirim"

"Yox qızım, əziyyət çəkmə. Beş dəqiqə oturub gedəcik" - dedi Əminə xala. Gülümsədim.

"Nə əziyyəti. Xoşdu mənə" - deyib çevrildiyim an Ayazla üz-üzə gəldik.

"Xahiş edirəm, bir tərslik eləmə. Mənim xətrimə" - yalnızca onun eşidəcəyi tərzdə dillənib otaqdan çıxdım. Mətbəxə keçib cəld çay hazırlığına başladım. Əvvəlcə