əleyhinə nəsə eşitmək istəyirdim. Onu bağışlamaq çox qorxudurdu məni.

Boş yer tapan kimi avtomobili həmin yerə saldım. Biraz kənarda saxladığım üçün səki boyunca bir neçə metr irəliləməli idim. Biraz gedib tindən burulan kimi dayandım. Qarşımda gördüyüm mənzərə sanki ayaqlarımı yerə kilitlədi. Butikin qarşısında Sənanla Nərmin dayanmışdı. Nəsə danışdılar sonra Sənan Nərminin qolunu sığalladı. Beynimdən vuruldum sanki. İndi...Bu da nə demək idi?!Eləcə qaldım orada. Nə bir addım irəli gedə bildim nə geri. Sadəcə izləyirdim gözlərim önündə baş verənləri. Sənan və Nərmin...! Beynim heç cürə bu iki insan arasında əlaqə yarada bilməzkən gözlərim tam əksini göstərirdi mənə.

Sənan maşına əyləşib oradan uzaqlaşınca ayaqlarımı asfalt döşəmədən ayırıb Nərminə doğru irəliləməyə başladım. Beynimdən istəmsizcə keçən yandırıcı düşüncələri yox etməyə çalışırdım hər addımımda. Bu ola bilməzdi! Olmayacaqdı...!

Nərmin içəri girmək üçün çevrilincə məni gördü. Eləcə dayandı mənə doğru bir addım atmadan. Əlimlə saçımı geriyə atıb soyuq havanı içimə çəkərək addımlarımı itiləşdirdim. Gördüklərimin mütləq bir açıqlaması olacaqdı, bilirəm.

Qarşısında dayandım. Hər zaman qollarını boğazıma dolayıb məni boğmağa çalışan insan, bu dəfə gözlərini belə qırpmırdı. Yox! Beynimdəki uyğunsuz düşüncələrə haqq verməyəcəkdim!

"Deyəsən, mənə deyəcəklərin var" - içimdəki fəryada inad sakit çıxan səsim məni belə təəccübləndirdi. Qaşları havalandı.

"Məncə sənin mənə deyəcəklərin olmalıdı" - eyham dolu səsi ilə çaşqınlıq yaşadım.

"Anlamadım. Nə deməyə çalışırsan?"

"İkimizdə Sənanla əlaqəli danışmayacağıq?". Başımı salladım, sadəcə. Nədi, onları gördüm deyə qabaqdangəlmişlik edirdi?!

Çevrilib butikə girincə mən də arxasınca getdim. Bu işin sonu heç yaxşıya getmirdi. İçimə dammışdı...

"Keç, əyləş". Hıh, bu qız nə edirdi belə?!

"Onun burada, səninlə nə işi var?" - sonda dayana bilməmişdim. Beynimdə bakteriya kimi bölünərək çoxalan suallar dilimin ucunda yuva