ə çayniki boşaldıb içinə təzə çay tökdüm. Sonra qaynar su ilə doldurub qazın üstünə qoydum. Sinini çıxarıb qonaqlar üçün ayırdığım fincanları qoydum içinə. Həyatımda Mələk xanım üçün də çay hazırlamaq var imiş! Hər nəysə! Şirniyyatları da siniyə yerləşdirib çayları süzməyə başladım.

"Əşyalar dəyişməyib" - qulaq pərdəmi zorlayan səs yenə dolmuşdu qulaqlarıma. Başımı qaldırıb Mələyə qısa baxış atdıqdan sonra yenə işimə qayıtdım. Dəyişməmişdik, çünki Ayazın anasından xatirə idi onlar.

"Hər şey axırıncı dəfə bu evə gəldiyimdəki kimidi". Ah! Susmayacaqdı bu?!

"Mənə bax!" - dedim sakit tərzdə - "Əgər bu evdə olmağına səs çıxarmıramsa o da içəridəki yaşlı adamlara görədi. Yəni mədəniyyət məsələsi. Düzü, sən də olmadığı üçün xəbərinin olmamağı adi haldı".

"Sənin o qədər şeydən xəbərin yoxdu ki" - cümlənin sonunu elə bir uzatdı ki. Qızın ağzını dağıtmağım gəlirdi!

Gözlərimi süzdüm bezginliklə - "Nə çərənləyirsən?!"

"Heç" - gülümsəyincə ürəyim qalxdı - "Deyirəm, saysız qadının gəldiyi evdə evliliyini yaşamağa razı olmaq hər adamın işi deyil. Halaldı". Başımdan aşağı qaynar su tökdülər sanki! Sakit, Suay, sakit! Nə etməyə çalışdığını bilirsən!

"Mən ən azından məni zərrə qədər vecinə almayan evli adamın ağzına düşməyə çalışmıram" - deyincə rəngi atdı.

"Can...Yaralı yerinə dəydim, deyəsən. Eybiyox qanasa de tikiş ataram" - son sözümü də deyib sinini əlimə aldım. Saçları biz-biz durmuş vəziyyətdə onu arxamda buraxıb qazandığım qələbə ilə mətbəxdən çıxdım. Dodaqlarıma yapışdırdığım yalançı gülümsəmə silindi həmin an üzümdən. İfritə! Adı Mələk, özü Şeytan olan qadın! O kiçik ağlı ilə məni dəli etmək istəyir. Bacarmadı desəm yalan olar. Off! Hər nəysə!

Qonaq otağına keçdim. Gərgin hava var idi otaqda. Ayaza sərt baxış atdım əvvəlcə. Qadınlarmış! Ağlıma hər gəldikcə dəli olurdum. Yenə Mələk kefimi pozmağı bacarmışdı! Ayazın sual dolu baxışlarını yox sayıb çayları masaya yerləşdirdim.
"Çox sağol, qızım" - dedi Əminə xala. Sonra da Arif bəy.