Bu ara Mələk də gəlmişdi. Sallanaraq bayaqkı kresloda əyləşdi yenidən. O qısa ətəyi geyinməyə çox vaxtı getmişdi, görəsən?

Arif bəy vaxtilə şirkətdə yaşadığı problemlərdən danışmağa davam edərkən Ayazın yanında əyləşdim.

"Bu nə haldı?" - Ayaz yalnız mənim eşidəcəyim tərzdə fısıldayınca ona döndüm.

"Heçnə" - deyib çayımı içməyə davam etdim. Nə halmış! Görmürdü sanki qabağımızda oturan qara şeytanı!

Yarım saata yaxın çəkən söhbətdən sonra Ayazla Arif bəy yuxarı çıxmışdı. Onlar getmək istəsələr də biraz daha qalmalarını xahiş etmişdim. Bəlkə bu axşam hər şeyin düzəlməsi üçün başlanğıc olardı. Təbii, Mələk rədd olub getsəydi! Mətbəxdə ətrafı səliqəyə salarkən bir tərəfdən də Əminə xalanı dinləyirdim. Arif bəylə evliliklərindən danışırdı. Xoşbəxtliklərindən. Onu həvəslə dinləsəm də Mələyin varlığı narahat edirdi məni. Çıxıb getməyini istəyirdim! Rədd olmağını! Bizdən uzaq olmağını! Əminə xala artıq gec olduğunu, Arif bəyi çağırmağımı xahiş edincə yuxarıya qalxdım. Həm, görəsən, ata oğul nə danışırdılar? Bəlkə də bu günkü qonaqlıq aralarındakı buzları bir az olsun əridərdi. Bunun olmağını çox istəsəm də mənə qarışmaq düşmürdü. Nə də olsa öz atamla bundan daha betər idik. Ayazın iş otağının qapısına çatınca vurmaq üçün əlimi qaldırmışdım ki, eşitdiklərimlə cəld fikrimi dəyişdim.

"Oğlum, artıq deməliyik" - dedi Arif bəy narahatlıqla.

"Heç kim, heçnə deməyəcək! O mənim arvadımdı. İcazə vermirəm!". Bu...Bu da nə demək idi? Ayazın hiddətli səsi qanıma qarışmış, bədənimdə dolanmağa başlamışdı. Nəyi deyəcəkdilər?! Addım səsləri eşitdikcə cəld qapıdan ayrılıb pilləkənlərlə aşağı düşdüm.

"Qızım, yaxşısan?" - Əminə xala qalxıb yanıma gəldi. Nəyi deyəcəkdi?!

"Yaxşıyam, narahat olmayın. Mən...Şey, söhbət edirdilər ona görə çağırmadım" - deyincə gülümsədi.

"Ona görə belə oldun? Eybiyox biraz daha oturarıq" - yenidən qalxdığı stula əyləşdi. Çox keçməmiş Ayazla Arif bəy yanımıza gəlmişdilər. Biraz daha oturduqdan sonra onları yola salmışdıq.