Bulaşıqlı qabları qabyuyan maşına yerləşdirərkən beynimi eşitdiklərim məşğul edirdi. Ayaz, nə gizlədirdin axı məndən? Nəyi bilməli idim?! İçimə elə bir sıxıntı oturmuşdu ki. Sanki bütün xoşbəxtliyim əlimdən alınacaqdı. Yenə örtəcəkdi başımızın üstünü qara buludlar. Yenə və yenə qırılacaqdım!

Belimə dolanan qollarla ürkərək kiçik qışqırıq atdım. Arxama döndüm.

"Qorxdum, Ayaz!". Damağımı çəkdim.

"Çağırdım eşitmədin" - üzümü qavradı - "Nə oldu yenə sənə?"

"Elə bil bilmirsən" - yenidən işimə qayıtdım. Mən qabları sudan keçirib yerləşdirərkən yanımda şkafa söykəndi.

"Yox bilmirəm". Əl saxlayıb ona döndüm.

"O qara şeytan evimə gəlmişdi!" - gülümsəmək istəsə də ağıllı hərəkət edib özünə əngəl oldu.

"Qara şeytan?" - heyrətlə soruşdu.

"Hə! Qara şeytan!". Dedikləri ağlıma gəldikcə bir şeyi dağıdıb tökmək istəyirdim! Bəlkə də vaxtında onu yolmalı idim! Ayaz, nə gizlədirsən məndən?! Nəyi bilməliyəm?! Off!!! Beynimdə hər şey bir-birinə dəymişdi.

"Sevgilim" - qollarımdan tutub məni özünə çevirdi - "Səni incidəcək nəsə dedi?"

"Boş ver" - çevrilmək istəyincə icazə vermədi.

"Cavab ver! Nə dedi sənə?!" - bu dəfə səsi sərt idi.

"Saysız qadının gəldiyi evdə evliliyimi yaşamağımın hər adamın işi olmadığını dedi. Halal olsun dedi!". Dodaqaltı söyüş mırıldandı.

"Sən də inandın"- dedi günahlandırıcı tonda. Nə yəni elə bir şey yox idi?!

"Əla. İnansan sən! Məndən başqa hamıya inan!" - çevrilib çıxdı mətbəxdən. Yorğun bədənimi stula atdım. Nəyə inanacağımı belə bilmirdim ki! Biri bir şey deyir. O biri yalan olduğunu deyir. Məndən nəsə gizlədir! Nə edəcəkdim indi mən?! Ona inanırdım...Ancaq ki, gizlədirdi məndən! Nəyisə gizlədirdi!

Tapdığım bircə qram güclə ayağa qalxdım. Asta addımlarla mətbəxdən çıxıb yuxarı qalxdım. Yenə halsız hiss edirdim. Ölü kimi...Otağa girdiyimdə Ayaz əynini dəyişirdi. Mənə tərəf dönmədi belə. Çox gözəl...

Yatağa əyləşib əvvəlcə köynəyimin düymələrini açmağa başladım.

"Ona inandım, çünki