ki sənin yanında dəfələrcə qadın görmüşdüm" - yavaşca fısıladım. Cavab vermədi. Köynəyimi çıxardım.

"Ancaq bütün bunların artıq bir mənası yoxdu mənim üçün. Düzdü, eşidəndə əsəbləşirəm. Qısqanıram. Ancaq, düz sözümdü, bir mənası yoxdu. Çünki artıq bu evdə mənəm. Bizik". Arxama döndüm. Saatını çıxardı. Yenə susurdu. Həmişəki kimi mən duyğularımı ifadə edirdim. Mən öz hisslərimdən danışırdım. O isə...Susurdu. Şalvarımı çıxarmağa qoyuldum.

"Mənim əsl əsəbləşdiyim onun dedikləri deyildi. Onun mənim evimdə mənə o sözləri deməsi idi. Mənim evimdə olması idi! Məni dəli edən o qadındı. Bizim ətrafımızda olmasıdı! Bir gəlişi ilə aramızda soyuq küləklər əsdirməsidi!". Danışdıqca yenidən qəzəbim alovlanırdı. Qısa, ipək gecə paltarımı keçirdim əynimə. Sinəmdə ağırlıq hiss edirdim.

"Ona göstərəcəm mən". Ah, sonda danışmışdı. Ancaq buna sevinməyə macal tapmadan ani gələn ögümə ilə hamam otağına qaçmışdım. Yediyim nə varsa boşaldarkən divara tutundum.

"Suay! Nə oldu, gözəlim! Aç qapını" - Ayazın ardarda qapıya vurmasına əhəmiyyət vermədən bir neçə saniyə eləcə qaldım. Sanki içim içimdən çıxmışdı.

"Suay! Cavab ver!" - deyə qışqırdı Ayaz. Qapını qıracaqdı.

"Yaxşıyam" - zorluqla ona səsləndim. Qapıya vurarkən çıxan səslərin ardından cılız səsimi eşidib eşitmədiyini bilmədim heç. Ayağa qalxıb suyu açdım.

"Aç bu zibili!" - bir daha vurdu qapıya.

"Çıxıram". Ağzımı yaxaladım. Sonra üzümə su çəkdim. Daha yaxşı idim. Divara tutunaraq qapıya gəldim. Qapını açdığım an Ayazla üz-üzə gəldik.

Qollarımdan tutdu - "Nə oldu? Yaxşısan?" - narahatlıqla gözlərini gəzdirdi üstümdə. Sonra əlini alnıma basdırdı. Otağa keçib yatağa əyləşdim. Qarşımda əyilib üzümü aldı əlləri arasına.

"Bir söz de. Haran ağrıyır? Gedək həkimə" - ayağa qalxmaq istəyincə tutdum onu.

"Yaxşıyam. Yemək təsir elədi yəqin". İnanan daşa dönsün!

"Qırmızı, ikimizdə eyni şey yedik!"

"Yaxşıyam dedim! Uzatma!". Ayağa qalxdı. Saçlarını gərginliklə qarışdırdı.

"Sabah həkimə