gedəcik". Səsi etiraz qəbul etməyəcək tərzdə idi. Başımı salladım. Onsuzda sabah cavablar çıxacaqdı. Onda anlayacaqdıq bütün bunların səbəbini.

Yanımda əyləşib başımı sinəsinə basdırdı - "Ömrümdən ömür aparırsan, Qırmızı. Səni belə görmək...Nə bilim. Səni sevməyin nə qədər çətin olduğundan xəbərin yoxdu. Nəfəsimi kəsirsən" - başımı qaldırıb gözlərimə baxdı - "Hər cəhətdən"

Onu sevmək asandı sanki mənim üçün. Ölümünə sevmək. Qəzəblənsən belə. Nifrət etsən belə. Hamısını da mənə yaşatmışdı. Yaşamışdım iliyimə qədər. İndi də məndən gizlətdiyi var. İndi də belə nəfəsimi kəsir bu adam mənim.

"Bu evə gətirdiyim ilk qadınsan". Beynimdəkilər bu söylədiyinə sevinməyimə fürsət vermədi belə. Gizlədirdi! Nəsə gizlədirdi!

"Yenə nə oldu? Susqunlaşdın" - dedi gülümsəyərək.

Çiyinlərimi çəkdim - "Heç"

Burnunu burnuma sürtdü - "Onda yarımçıq qoyduğumuzu davam etdirə bilərik" - dedi bicliklə. Ah, əxlaqsız adam. Mənim adamım...

* * *

Ayazla keçirdiyimiz uzun gecə hər ikimizə də unutdurmuşdu hər şeyi. Yenə bir-birimizdə tapmışdıq dərmanımızı. Onun yazı mənim qışımı basdırmışdı, mənim yazım da onun qışını. İtib batmışdıq bir-birimizdə. Sadəcə hisslərdən ibarət idik. Sadəcə hisslər...

Ayaz əynini geyinərkən mən də səhər yeməyi hazırlamaq üçün aşağı düşdüm. Yorğun hiss edirdim. Təbii ki, bunda ala bilmədiyim yuxunun böyük rolu var idi. Bir də içimdəki duyğu qarışıqlığı ilə beynimdəki düşüncə qətliamı bunun üstünə əlavə olunmuşdu. Bu gün cavabların çıxacağı üçün tez-tez telefona baxırdım Əmirdən zəng gəlmişmi deyə. Bir tərəfdən də dünən eşitdiklərimi düşünürdüm. Bir neçə dəfə Ayazdan soruşmaq qərarını alsam da elə o andaca fikrimi dəyişmişdim. Əgər demək istəsəydi deyərdi.

Ayazla sakit səhər yeməyi etmişdik birlikdə. Onun dinc halının əksinə mən çökmüş hiss edirdim özümü. Qapıya kimi ötürdüm onu. Pencəyini geyinib yanağımdan öpdü.

"Həkimlə danışdım. Zəng edəcəm hazırlaşarsan, gedərik"

Başımı salladım - "Yaxşı"

Ayazı yola saldıqdan