n sonra acı qəhvə hazırlayıb divana atdım özümü. Bir tərəfdən evdə hazırladığım layihəyə davam edərkən həm də düşünürdüm. Bütün olanları. İçimədəki ağırlığa məna verməyə çalışırdım. Ayazın məndən gizlədəcəyi nə ola bilər axı?

Mesaj səsi ilə cəld masa üstündəki telefonu aldım əlimə. Həyəcanlanmışdım. Əmirdən olduğunu sanarkən tanımadığım nömrə olduğunu görüncə qursağımda qalmışdı bütün həyəcanım. Mesajı açdım.

Ayazın səndən gizlətdiyini bilmək istəyirsənsə yarım saata *** ol

Mesajda yazılanların təsiri ilə tok vurulmuş kimi yerimdən sıçradım. Bu...Bu da nə demək idi?! Üstümdəki çaşqınlığı atıb cəld həmin nömrəyə zəng etdim. Zibilə qalasan! Bağlı idi! Başımı əllərim arasına aldım. İlahi, bu da nədi? Necə bir oyundu bu?! Dəli kimi ortalıqda dönməyə son verdim. Yarım saat yazıb! Gedəcəkdim! Qaçaraq yuxarıya qalxdım. İşıq sürəti ilə əynimi dəyişib telefonu da götürüb evdən çıxdım.

Yoldan keçən ilk taksiyə əyləşib mesajdakı adresə sürməsini istədim. O mesajın kimdən gəldiyini öyrənməli idim! Həmin mesaj nə mənaya gəlirdi axı?! Bütün bu baş verənləri öyrənməli idim, yoxsa dəli olardım!

Əllərim arasındakı telefon titrədi. Ekrana baxdım. Ayaz zəng edirdi. Off! Açıb açmamaq arasında gedib gələrkən sonda cavabladım zəngi.

"Qırmızı, nə edirsən?". Ohh...Səsi sakit idi. Bir an hər şeyi anlama gücünün aktiv olduğunu sanmışdım. Hm...Nə deyəcəkdim?!
"Heç, oturmuşam, Ayaz. Çay içirəm". Səsimin titrəməməsinə diqqət göstərmişdim. Sürücünün göz aynasından mənə qəribə baxışlarını sezdim. Kim bilir nə düşünürdü indi mənim haqqımda. Yalan demək nə qədərdə çətindi. Yox! Yox! Ayaza deməməli idim! Off! Ovuc içlərim tərləmişdi. Nəfəsini buraxdığını hiss etdim.

"Gözəlim, hardasan?". Bu sualda nə idi axı. Adrenalini damarlarımda hiss edirdim.

"E-evdə"

"Mənə yalan demə!" - deyə kükrəyincə diksinərək telefonu qulağımdan azca uzaqlaşdırdım. Necə anlamışdı axı?! Ürəyim yerindən çıxacaqdı həyəcandan. Off! İlk dəfə bir iş görürdüm onda da tutulurdum.