"Evdəyəm mən! Hardasan?!"

"Deyə bilmərəm". İlahi, hər an ürəyim gedə bilərdi. Telefondan belə məni titrətməyi bacarırdı.

"Evə gəl". Bu dəfə isə səsi ürkütəcək qədər sakit idi. Qayıda bilməzdim! Onsuzda bu etdiyimin cəzasını çəkəcəkdim heç olmazsa buna dəyməli idi.

"Gəlmirəm". Verəcəyi reaksiya üçün özümü sıxmışdım.

"Gəlmirəm nə deməkdi?! Məni dəli eləmə! Hansı cəhənnəmdəsənsə çıx gəl! Gözləyirəm". Məndən nə gizlətdiyini öyrənməmiş qayıtmayacaqdım! Bağışla, sevgilim. Gərək məndən heçnə gizləməyəydin.

"Suay! Məni dalınca gətizdirmə! Beş dəqiqəyə evdə ol!"

"Gözləmə, Ayaz. Gələndə danışarıq"

"O telefonu üzümə bağlamaq kimi bir axmaqlıq e-" - sözünü tamamlamağına imkan vermədən zəngi sonlandırmışdım.
Ah, Ayaz! Sən məndən bir şey gizlətməsəydin bunlar olmayacaqdı!

Taksi istədiyim adresə çatınca cəld pulu ödəyib aşağı endim. Boş sahə idi bura. Yol boyunca bəlkə yüz dəfədən çox zəng etmişdi Ayaz. Heç birini cavablamadım. Evdə görüşəcəkdik onsuzda. Məndən olsa telefonu söndürərdim, ancaq Əmirdən gələcək zəngi gözlədiyim üçün çarəsiz qalaraq açıq saxlamışdım.

"Demək gəldin". Eşitdiyim o zəhrimara qalmış səslə cəld arxama döndüm. Ah, çox gözəl!

"Necə bir oyun oynayırsan mənlə?!" - hiddətlə ona doğru getdim.

"Döyəcəksən məni? Ay yoxsa qorxmalıyam?" - ağzını əyərək danışdıqca əsəblərim tarıma çəkilirdi.

Dərin-dərin nəfəs aldım - "Mələk, əlimdə qalmamış o ağzına hakim ol!". Başındakı iki-üç dənə tükü əlimə dolamamaq üçün özümlə savaşırdım. Bir tərəfdən də susmayan telefon pik nöqtəyə gətirib çıxarmışdı məni. Telefonu səssizə atdım.

"Deyəsən, Ayaz, qırmızı arvadı üçün narahat olub. Nə böyük sevgi" - yalançı gülüşünə qarşı üzümü turşutdum. Biri bu qızın səsini kəssin!

"Mənə bax, bu dəqiqə nə deyəcəksən de! Yox, əgər mənlə oyun oynamaq eşqindəsənsə səni çox pis peşman edərəm!" - bacardığım qədər sakit tutdum səsimi. Ağlım hər an başımdan çıxa bilərdi.

"Bu nə tələskənlikdi, Suay xanım"

Sonda özümü tuta