a bilməyərək biləyini qavradım - "Bu etdiyini sənin burnundan gətirmək mənə borc olsun!" - iyrənirmiş kimi ifadə ilə onu süzüb arxama döndüm.

"Ayazın səndən nə gizlətdiyini bilmək istəmirsən?" - ödümü ağzıma gətirən səsinə qarşı ayaq saxlayıb ona döndüm.

"Mənimlə gəl" - deyib yolun kənarındakı avtomobilə doğru irəlilədi.

"Nə deyəcəksənsə burada de!"

Mənə döndü - "Peşman olmayacaqsan" - deyib avtomobilə əyləşdi. Ah! Hirslə ayağımı yerə vurdum! Bu şeytana uymaq məcburiyyətində idim! Məni nə vəziyyətə saldın, Ayaz!

Qapını açıb avtomobilə əyləşdim. Mənə döndü.

"Ağıllı qadınsan" - dedi.

"Səndən fərqli olaraq"

Dayandığımız yer təəccübümə səbəb olmuşdu. Qapını açıb aşağı endim. Bura Arif bəygilin evi idi. Tam da şəkildə gördüyüm ev. Bu axmaq məni bura niyə gətirmişdi?

"Elə baxma içəri gəl. Qonaqpərvər insanlarıq biz" - yanımdan keçib qapıya yaxınlaşdı. Qonaqpərvər insanmış! Sən əvvəl insan olmağı öyrən! Şübhəylə qapıya doğru yaxınlaşdım. Zəngi basdı. Hər şeyi hiss edirdim. Həyəcan. Qəzəb. Nifrət. Qorxu...Öyrənəcəklərimin qorxusu. Ayaza elə ehtiyac duydum ki, bir anlıq.

Qapı açıldı və orta yaşlı, ağ önlüklü xanım girdi görüş mərkəzimə. Mələyi başı ilə salamlasa da mənə sual dolu baxırdı. Buraya ilk gəlişim olduğundan bu təbii idi.
Xanım kənara çəkilincə içəri keçdik.

"Əminə xanım içəridə?"

"Bəli" - deyə xanım, Mələyin sualını cavabladı.

"Gəl. Öyrənəcəksən hər şeyi" - mənə səslənib iri dəhlizdə addımladı. Mən də arxasınca. Getdikcə daha da artırdı gərginliyim. Əgər bu oyunsa bu evdən ya o sağ çıxacaqda ya mən!

Geniş, qızıl rənglə döşənmiş qonaq otağına keçdik. Əminə xanım bizi görüncə ayağa qalxıb yanımıza gəldi.

"Mələk?" - dedi həyəcanla bir Mələyə bir mənə baxarkən. Gözləri qorxu ilə parlamağa başlamışdı.

"Suay qızım" - deyə Arif bəy içəri daxil oldu. Elə o andaca o da Əminə xanım kimi baxmağa başlamışdı. Qorxu ilə. Sual oldu.

"Əziz əmim də buradadı" - dedi Mələk eyhamla.

"Mələk!" - dedi Arif