bəy hiddətlə - "Sus!"

"Niyə, əmi, məncə vaxtı keçib" - deyib Əminə xalaya yaxınlaşdı.

"Əminə xanım, körpəlikdə atdığın qızına xoş gəldin deməyəcəksən?"

Beynimə güllə yemiş kimi oldum. Bədənimdə qan axışı dayandı o an.

Körpəlikdən atdığın qızına xoş gəldin deməyəssən?

Körpəlikdən atdığın qızına xoş gəldin deməyəssən?

Körpəlikdən atdığın qızına xoş gəldin deməyəssən?

Tək bir cümlə uğuldadı qulaqlarımda. Özümü hiss etmirdim. Bədənimi hiss etmirdim. Sadəcə o səs var idi beynimdə.

"Niyə, əmi sizin işinizi rahatlaşdırdım. Bax, bilir artıq. Əminə xanımın körpə vaxtı atıb getdiyi anası olduğunu bilir!". Bir zərbə daha aldım həyatımda nifrət etdiyim səsdən. O an gördüyüm tək şey o qadının mavi gözləri idi. İndiyə qədər diqqət etmədiyim gözlər. Mənim gözlərim kimi. İllərdi axtardığım mavilər...

"Nə dedin sən?!" - tam yanımdan eşitdiyim içimdəki bütün hissləri ifadə edən səs Səndərə aid idi. Çiynimin üstündən ona baxdım. Bir mənə bir onlara baxırdı iriləşmiş gözlərlə. Təəccüblə. Qəzəblə. İnanmamışlıqlarla.

"Bacınla tanış ol" - yenə həmin səs!

"SUS!!!" - avazım çıxdığı qədər bağırdım. Bu...Bu doğru deyildi. Bu olanlar doğru deyildi ki. Saçlarımı çəkişdirdim. Yox! Yox! Yox! Mən burada deyildim! Heç gəlməmişdim! Deyildim burada mən! Saçımı daha da bərk çəkdim.Bax, ağrını belə hiss etmirəm ki.

Qoluma toxunan əllə ürküb geriyə getdim.

"Toxunma mənə!" - bir addım daha atdım geriyə - "Heç kim mənə toxunmasın!" - çevrilib qaçaraq girdiyim qapıdan çölə atdım özümü. Kəsik-kəsik hiss edirdim. Həm də çılpaq.

İti addımlarla bacardığım qədər tez uzaqlaşmağa başladım buradan. Onsuzda heç gəlməmişdim ki! Olmamışdı bütün bunlar! Hə! Hə! İndi Ayaz gələcəkdi məni öpərək oyandıracaqdı yuxudan. Ayaz...! Ayazı hanı?! Onu istəyirdim. O məni çılpaq qoymaz ki! O qoymaz!

Əlimi cibimə atıb telefonu çıxardım. Titrəyən əlimdə zorla tuturdum telefonu. Ayazın saysız zənglərinin arasında Əmirin adı var idi. Ah, yoxsa...Cəld ekranı sürüşdürüb