b Əmirə zəng etdim. Dayanmadan addımlayırdım. Ayaz məni oyandırmadan xoş xəbəri almalı idim.

Gözlədim...Gözlədim. Eşitdiyim son səs Əmirin şən səsi oldu.

"Suay, təbrik edirəm, hamiləsən"

Və...Sol tərəfimdəki uyuşma. Bədənimin havalandığını hiss etdim. Sonra da çırpılma. İnildəyə bilmədim belə. Qabırğalarım batdı bədənimə tək-tək. Əlimi qarnıma basdırdım. Gözlərim önündə Ayazın siması. Qulaqlarımda qalın səsi...Və sonra...Getdikcə dərinləşən qaranlıq...Körpəmlə birlikdə...

~ Bu qadın nə edirdi belə?! Telefonu üzümə bağlamağının cəzasını ona ağır verəcəkdim! Yumruğumu keçirdim divara bütün qəzəbimlə! Ağır cəzaymış! Sanki onun telinə qıya bilirmişəm kimi! Hirslə qalstuku açıb kənara tulladım. Ah, Qırmızı sən mənə səbrimi sınamaq üçün göndərilmisən?!

Telefon zəng çalınca cəld ekrana baxdım. Bir sən əksik idin!

"Nədi?!". Onsuzda qəzəbimi birindən çıxmalı idim!

"Oğlum, Suay!" - dedi həyəcanla. Səsi qorxutmuşdu məni.

"Nə, nə olub Suaya?! Cavab ver!" - əlim ayağım tutmaz oldu bir anlıq.

"Hər şeyi öyrəndi" - deyincə olduğum yerə kilitləndim.

"Nə dedin sən?!" - eşitdiklərim doğru ola bilməzdi. Doğru olmamalıydı!

"Oğlum özündə deyiliydi. Qaçaraq çıxdı evdən. Tez gəl!". Necə özündə deyiliydi?! Nə danışırdı bu adam?! Əgər öyrəndisə...!

Anındaca özümü çölə atdım - "Onu necə tək buraxarsan?! Dalınca get! Eşidirsən məni?! Əgər ona bir şey olsa...!" - maşının təkərinə keçirdim təpiyimi - "Onu tut!" - bütün qəzəbimlə qışqırıb maşına əyləşdim. Var sürətlə yolda irəliləyərkən beynimdə elə səhnələr canlanırdı ki! Necə öyrəndi?! Ya ona bir şey olsa! Zibil! Nəfəsim daralınca pəncərəni açdım. Nə haldadı kim bilir! Qorxu bütün bədənimə hakimlik edirdi. Məhv olacaqdıq!

"Ahhh!!!" - bütün gücümlə bağıraraq sükana vurdum ardarda. Ən yüksək sürətdə idim. Ona tez çatmalıyam. Zəhrimara qalasan! Dinləməyəcəkdi məni!

Evin qarşısına çatınca insan yığını yolumu kəsdi. Maşını saxlamalı oldum. Nə baş vermişdi?! Cəld aşağı enib qaçaraq oraya