a qurmuşdu.

"Burada qəribə nə var ki, görüşürük". Vecsizliklə dediyi sözlər tək-tək beynimə qazındı. Hisslərim deyil, qəbul etmək istəmədiyim düşüncələrim haqlı çıxırdı.

"Nə qədər vaxtdı?"

"Bu nə sualdı?"

"Cavab ver!". Yüksək çıxan səsimə qarşı duruxsundu. Bir anlıq gözlərini döyməyə başladı.

"İki həftəyə yaxındı". İlahi, yox! Yox!

"Yəni, mən Kanadadan gəldiyimdən bu yana". Başını yuxarı-aşağı salladı. Zibil! Üzümü əllərim arasına aldım. İçimi yandıraraq yuxarı doğru qalxan şeyin nə olduğunu anlamırdım.

"Sən nə etdin, Nərmin?" - sadəcə fısıldadım. Hələ də inkar etməyə çalışırdı beynim hər şeyi. O bunu etməzdi...! Üzümə boş-boş baxmağı məni çilədən çıxarırdı.

"Cavab ver mənə! Bütün olanları ona dedin hə?! Hər şeyi bircə-bircə ona dedin!". Bədənimdəki bütün sümüklərin tək-tək sızıltısını hiss edirdim.

"Bəsdi! Özünə gəl! Hər şeyi özünlə əlaqəli sanırsan! Kiminlə dostluq edib kimə nə deyəcəyimə sən qərar verməyəssən!". Eşitdiklərimlə ağzı açıq eləcə qaldım. Ağlamaq hissi o qədər güclü gəlirdi ki...Bu qarşımdakı kim idi belə?!

"Onda inkar et! Heçnə deməmişəm de!". Üzümə gözünü döyərək baxması hər şeyin cavabını vermişdi.

"Susursan...Çox gözəl! İnandığım insanlar tək-tək aradan çıxır. Lənətə gələsən! Çox gözəl! Hər şey çox gözəl!". Dəli kimi ətrafda dönməyə başladım. Göynəmə hiss edirdim. Güclü bir göynəmə...Ancaq bilmirdim hara idi. Boğazımmı, ürəyimmi, yoxsa gözlərimmi...Lənətə gələsən! Bilmirdim!

"Başa düşmürəm niyə belə edirsən! Əvvəllər səni sevirdi deyə mən onunla indi əlaqə saxlaya bilmərəm?!". Bu sözlərinə qarşı gic gülmək gəldi. Tam qarşısında dayanıb işarə barmağımı ona doğru uzatdım.

"Axmaq! O mənə görə səndən istifadə edir! Başa düşürsən?! İstifadə edir!"

"Suay, bəsdi artıq! Ancaq sən, sən, sən! Sənin yaşadıqların, sənin həyatın! Sanki hamımızın həyatının mərkəzi sənsən! Özünü bu qədər dəyərli sayma!". Allahım, qulaqlarıma inana bilmirəm. Bu dediklərinə özü inanır?! Onu necə də zəhərləmişdi.

Üzümü