çatdım. Tanış səslər var idi. Yoox! Yoox! Olmayacaqdı elə bir şey!

İnsan topasını yarmağa başladım. Sonda gördüyüm insan...Həyatım durdu....Yerdə cansız yatırdı. Qan qırmızısına bulanmışdı ağappaq bədəni. Yerdə yatırdı mənim qadınım! Ondan başqa hər şeyi görməz oldum. Kimsə silkələyirdi məni, ancaq...

Ona qaçdım. Sevdiyim qadına...Qucağıma aldığım bədəni ət kimi sallanmağa başladı qollarımdan. Dayandım. Üzünü qavradım.

"Qırmızı...Gözəlim mənə bax. Mənə bax Suay, yalvarıram bax". Səssiz idi. Mavi gözlərini gizlədirdi məndən. Bu qədər güclü deyildim! Buna dayanacaq qədər güclü deyildim mən!

"Suay!" - qışqıraraq onu çağırdım. Gilə-gilə axıtdığım yaşlar gözəl üzünə damlayırdı.

"Getmə, yalvarıram! Öldürmə məni!". Səssiz idi. Heç olmadığı qədər! Alnından öpdüm. Qanlı dodaqlarından. Saçlarından. Bax, qollarım arasındaydı. Yanımdaydı mənim.

Ayağa qalxıb qucağıma aldım onu. Soyuq olardı ona yerdə. Üşüyərdi...Kənara çəkilən adamların arasından addımlamağa başladım. Aşağı doğru sallanan qırmızı saçlarını külək yelləyirdi. Biraz daha çəkdim onu özümə. Saçlarını qoxladım. Hər zamankı kimi gül qoxuyurdu. Mənim gülüm...

Dizlərim boşalınca yerə çökdüm qucağımdakı qadınla. Onu bərk-bərk tutub özümə sıxdım. Hiss etmək istəyirdim onu. Yanan dizlərim içimdəki yanğını azaltmırdı. Yanırdım! Üşüyürdüm!

"Sevgilim, yalvarıram baxım bir dəfə o mavilərinə"

Mən...Ayaz Ağazadə hönkürərək ağlayırdım artıq. İçin-için. Əllərim arasındakı həyatımı tuta bilmirdim. Gedirdi...~

Zülmət qaranlığımda boğulmağa davam edərkən yeni bir səhər daha açılmışdı. Yanımda qırmızı günəşim olmadan gündüzlə gecənin bir fərqi yox idi mənim üçün. Hər yer qaranlıq idi mənə. Hər gün, hər səhər...Onun həyatıma saldığı işığa elə öyrəşmişdim ki, öz qaranlığım da yer tapa bilmirdim özümə. Yad idi artıq buralar mənə. Mənim yerim artıq qaranlıq deyildi. Mənim yerim onun qırmızı işığının kölgəsi idi. Ruhumu isidən istiliyi idi.

Geniş yataqda yenə tək idim. Boş idi onuntək qoxan