n yatağın sol tərəfi. Bir vaxtlar qırmızı saçlarının bəzədiyi yastıq, indi soyuqluğu ilə titrədirdi məni. Nəfəsimə dolan gül qoxusu yox idi artıq. Ondan bir tək geriyə qalan barmağımdakı üzük idi. Yox idi mavi gözləri...İncə səsi...Həsrət idim ona. Qadınıma...Qızıma. Qızımıza...İtirmişdim hər ikisini.

İstəməyərək yerimdən qalxdığım bir gün daha...Onsuz keçəcək yeni bir gün. O qədər çəkilməzdi ki, onsuz bu ev. Qadınımın səsini durmadan zümzümə edən soyuq divarlar belə məni günahlandırırdı. Hər şey mənasız...Hər şey boş...Nəfəs almaq belə...

Aynanın qarşısında dayandım. Uzanmış saqqalım arasında itmişdi yorğun üz cizgilərim. Onsuz bu idim artıq mən. Hər gün biraz daha peşmançılıqla tükənmişliyə doğru gedən adam...Aciz adam. Canlı ruh, ya da cansız canlı...Fərqi yoxdu. Hər hansı biri, ya da hər biri. Onsuz idim artıq mən. Tək gerçək bu idi...

Əl üzümü yuyub yenidən otağa qayıtdım. Bu gün onun yanına gedəcəkdim. Danışmağa. Başdan aşağı qara geyimdə hazır idim artıq.

Bir saata gəlib çatmışdım. Aşağı endim. Havanın kəskin soyuqluğu içimdəkiləri ifadə edirdi. Dondurucu hisslər, öldürücü həsrət. Əllərimi cibimə salıb ağır addımlarla məzar daşları arasında irəliləyirdim. Dəfələrlə məni buraya gətirən qadına doğru. İçimdəki donmuş alova səbəb olan qadına doğru!

Baş daşı üzərində adının yazıldığı məzar qarşısında dayandım. Əminə Ağazadə. Məni məhv edən qadın! Həyatımın qatili!

"Hə, yenə ayağına gəldim. Bəlkə bu gün məndən aldıqlarını geri verərsən deyə. Sevdiyim bütün qadınları. Sənin ucbatından itirdiyim qadınları". Bu qədər çarəsizliyin içində yanırdım. Gücüm çatmırdı. Suayın Ayazının gücü çatmırdı artıq!

"Həmişəki kimi susursan, hə? Evimizə gəldiyin ilk gün kimi susursan. Atam 'bu qadın sənin anandı' dediyi gün kimi susursan. Bacımla anamın ölümünə sənin səbəb olduğunu öyrəndiyim gün kimi susursan! Susma qadın! Anam sizin iyrənc sevginizi öyrənməsəydi ölməyəcəkdi! Arvadım sənin kimi iyrənc qadının qızı olduğunu öyrənməsəydi onu itirməyəcəkdim!