Qızıma həsrət qalmayacaqdım!" - torpağını ovcuma alıb nifrətlə sıxdım.

"Ölümün hər kəsə tək yaxşılığın oldu. O alçaqlıqla dolu ürəyin yaşatdı o körpə Qırmızını. Təkcə ona görə. Təkcə o uşağa görə. Yoxsa bir qəbrin belə olmazdı!"

İti addımlarla oradan uzaqlaşdım. Hər ona nifrətimi qusduqca daha da artırdı qəzəbim. Tükənməyəcəkdi bu hiss. Bitməyəcəkdi!

~ "Ayaz onu bizə ver" - dedi artıq ikinci dəfə. Verə bilməzdim niyə anlamırdı?! Buraxa bilməzdim qollarım arasındakı qadını!

"Ayaz, səninləyəm! Nəfəs alır. Xəstəxanaya aparmalıyıq!" - başımı qaldırdım. Ətrafda saysız insanlar. Təcili yardım səsi. İnsanların səsi. Qucağımda qanlı qadın.

Başımı iki yana salladım - "Yalan deyirsiz! Ala bilməyəcəksiz onu məndən!" - daha da sıxdım özümə onu. Buraxmayacam səni, sevgilim. Ala bilməyəcəklər səni məndən!

"Ayaz! Belə edərək ikisinidə öldürəssən!". Nə dedi?!

"İki?" - cılız səslə fısıldadım.

Yanımda diz çökdü - "Hamilədi, Ayaz! Hamilədi. Ver indi onu bizə". Gözəl üzünə baxdım gözəlimin. Sonra qarnına. Hamilə idi? Bəlirsiz gülümsəmə yarandı üzümdə. Yaşayacaqdı. Körpəmiz olacaqdı bizim. Onlara bir şey olmayacaqdı! Qollarımdan aldılar onları. Buraxmalı olmuşdum hər ikisini. Bir şey olmayacaqdı onlara! Qoymayacaqdım!

Hər şey bir anda olmuşdu. Mələyimin xərəyə qoyulması. Təcili yardım maşınına əyləşməyimiz. Xəstəxanaya çatmağımız. Və...Sonda siyirmə qapıların üzümə bağlanması. Almışdılar onu məndən. Salmamışdılar içəri!

Qapıya vurdum - "Aç bu zəhrimarı! Eşitmirsiz?! Buranı başınıza dağıdaram! Aç!!!" - qışqırdığım an bir neçə əl tutdu məni.

"Ayaz sakit ol!" - kimin olduğunu baxmadan itələdim onu.

"Əgər ona nəsə olsa öldürərəm hamınızı! Aç!" - bir daha vurdum. Nəfəsim daralırdı. Buraxmamalı idim onları! Əlimə nə keçdisə dağıdıb tökməyə başladım. Zəhrimada qalsın hər şey! Buraxa bilməzlər məni!

Üzümdə hiss etdiyim sızıltı ilə tökəzləyib geri-geri getdim.

"Özünə gəl! Belə vurub dağıtmaqla onlara mane olursan!". Bir daha